نقش میانجیگری بهزیستی روانشناختی در رابطه بین تابآوری و ارتباط مثبت در مدرسه
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم تربیتی دانشگاه پیام نور، ایران، تهران.
2 گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه پیام نور بهبهان.
doi
10.30495/jedu.2021.23144.4686چکیده
مقدمه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای بهزیستی روانشناختی در رابطه بین تابآوری و ارتباط مثبت در مدرسه انجام شد.روش شناسی پژوهش: به این منظور، از جامعه 2744 نفری دانشآموزان دختر متوسطه اول شهر بهبهان، 338 نفر با استفاده از جدول کرجسی و مورگان به عنوان نمونه آماری تعیین و با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب گردید. دادههای لازم با استفاده از پرسشنامههای تابآوری کانر و دیویدسون (Conner & Davidson,2003)، ارتباط مثبت در مدرسه بتی همر و کهل (Beaty, Homer & Kahle, 2004) و بهزیستی روانشناختی کارول ریف (Carol Ryff, 1989)، جمعآوری و با استفاده از نرمافزارهای SPSS و Amos تحلیل گردید. مدلیابی معادلات ساختاری به منظور آزمون روابط بین متغیرها در مدل مفروض استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد شاخصهای برازش (مطلق، تطبیقی و مقصد) مدل واسطهای متغیر بهزیستی روانشناختی (با انجام برخی اصلاحات)، به طور معنادار در وضعیت مطلوبی قرار دارد. همچنین نتایج نشان داد بر اساس مدل مفروض، متغیرهای تابآوری 15/۰ و بهزیستی روانشناختی 123/۰ از پراکندگی نمرات ارتباط مثبت در مدرسه را تبیین میکنند و اثر غیر مستقیم تابآوری بر ارتباط مثبت در مدرسه با واسطهگری بهزیستی روانشناختی 131/۰ است که از نظر آماری معنادار است.