رابطه‌ی ساده و ترکیبی بین یادگیری غیررسمی و رضایت شغلی در بین پرستاران بیمارستان‌های دولتی آموزشی شهر اصفهان

نویسندگان

1 استاد، مدیریت و برنامه‌ریزی آموزشی، مرکز تحقیقات مدیریت و اقتصاد سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 کارشناس ارشد، مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایران

3 استادیار، مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایران

doi
چکیده

مقدمه: سازمان‌ها از جمله نهادهای مهم در جهان امروز هستند که کارایی و اثربخشی آن‌ها وابسته به عملکرد نیروی انسانی است. نگرش مثبت نسبت به شغل در بهبود عملکرد نیروی انسانی در هر سازمانی حایز اهمیت می‌باشد. یادگیری غیررسمی از جهت تأثیر بر رضایت شغلی مدت زمانی است که مورد توجه محققان قرار گرفته است. این پژوهش با هدف بررسی روابط بین یادگیری غیررسمی و مؤلفه‌های آن با رضایت شغلی در بین پرستاران بیمارستان‌های دولتی آموزشی شهر اصفهان انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر توصیفی همبستگی بود که به صورت مقطعی در سال 1390 انجام گرفت. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل کلیه‌ی پرستاران شاغل رسمی و پیمانی بیمارستان‌های دولتی آموزشی شهر اصفهان به تعداد 785 نفر بود و حجم نمونه براساس جدول تعیین حجم Cohen و همکاران 278 نفر از آن‌ها را شامل می‌شد که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش‌نامه‌ی یادگیری غیررسمی Alonderiene و پرسش‌نامه‌ی رضایت شغلی Warr و همکاران بود که روایی آن‌ها به روش صوری، محتوایی و سازه و پایایی آن‌ها با Cronbach's Alpha به‌ترتیب به میزان 73/0 و 89/0 محاسبه شد. تحلیل داده‌های پژوهش در سطح آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه‌ی گام به گام) با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی 16انجام گرفت. یافته‌ها: بین رضایت شغلی با یادگیری غیررسمی (337/0=r)، نیاز به اکتساب (230/0=r)، نگرش‌های مثبت پاسخ‌گویان (164/0=r)، تخصیص منابع و زمان (120/0=r) و کسب اطلاعات (303/0=r) رابطه‌ی مثبت و معنی‌دار وجود داشت. نتایج رگرسیون چندگانه‌ی هم‌زمان نشان داد که نیاز به اکتساب، کسب اطلاعات و نگرش‌های مثبت بالادستان توان پیش‌بینی رضایت شغلی را دارا بوده است که با مشاهده‌ی رگرسیون گام به گام نیز این ارتباط تأیید شد. به این صورت که کسب اطلاعات، نیاز به اکتساب و نگرش‌های مثبت بالادستان نسبت به یادگیری به ترتیب 089/0، 139/0، 167/0 توان پیش‌بینی رضایت شغلی را دارا بودند. نتیجه‌گیری: براساس نتایج به‌دست آمده، می‌توان از طریق بهبود نگرش سرپرستان نسبت به فعالیت‌های یادگیری و به وجود آوردن احساس نیاز نسبت به یادگیری در میان پرستاران، رضایت شغلی پرستاران بیمارستان‌های آموزشی شهر اصفهان را بهبود بخشید. به نظر می‌رسد رضایت شغلی بالاتر، خود را در قالب نیاز به اکتساب و کسب اطلاعات و داشتن نگرش مثبت فرادستان نسبت به یادگیری آشکار می‌کند. واژه‌های کلیدی: یادگیری؛ رضایت شغلی؛ پرستاران؛ بیمارستان‌های آموزشی؛ بیمارستان‌های دولتی