فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از مسائلی که شناخت آن در حوزه انسان‌‌شناسی و معاد تأثیر اساسی دارد، نفس (روح) می‌باشد که با تعابیر گوناگون، در چند آیه از قرآن ‌کریم، بیان شده است. یکی از این تعابیر، در آیه «نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» آمده است. درباره مفاد و نکات عمیق فلسفی دینی مندرج در این آیه شریفه، اندیشمندان مسلمان تاکنون تحلیل‌ها و تفسیرهای متعددی ارائه کرده­اند. مقاله حاضر در صدد بررسی دیدگاه علامه جوادی آملی و علامه جعفری پیرامون آیه شریفه ‌«نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» می­باشد. بدین منظور با ‌روش توصیفی - تحلیلی، به تحلیل ماهیت نفخ روح، مرجع ‌ضمیر «فیه»، چرایی اضافه روح به خداوند در عبارت «روحی» و نسبت میان حیات با روح قرآنی پرداخته و دیدگاه دو اندیشمند مورد نظر در این موارد بررسی و مقایسه شده است. تحقیق پیش‌رو، در ‌نهایت نشان می‌دهد این دو دیدگاه به لحاظ محتوایی، درباره مرجع ضمیر «فیه» و حقیقت نفخ و حیات قرابت داشته اما در خصوص مبدأ خلقت (نظریه تکامل) و چرایی تحلیل اضافه روح به خداوند (روحی) متفاوت هستند.