ملیگرایی باستانگرا و بحران در هویت انسان ایرانی؛ بازخوانی پاسخ مطهری
نویسندگان
doi
10.22034/ra.2017.27744چکیده
تحولات صورتگرفته در غرب منجر به بروز شکاف و فاصله بسیار بین غرب و سایر کشورها - بهویژه کشورهای حوزه تمدن اسلامی - شد که نخستین بار در شکستهای نظامی خود را نشان داد. نخبگان فکری این جوامع در مقام تبیین علل عقبماندگی و نحوه جبران آن، رویکردهای متفاوتی در پیش گرفتند. در تاریخ معاصر ایران، در میان برخی از روشنفکران اواخر دوره قاجاریه، نوعی از ملیگرایی باستانگرا شکل گرفت که اسلام را از عوامل اصلی عقبماندگی و از بینبرنده مجد و عظمت ایران میدانست. این شکل از ملیگرایی در دوره پهلوی به مرامی رسمی تبدیل شد. به نظر میرسد این تلقی از ملیگرایی، به ظهور بحران دوگانگی هویت ملی و دینی ایرانیان انجامید و بسیاری از اندیشمندان ایرانی را به فکر چاره برای حل این مسئله واداشت. این مقاله بر آن است تا با بررسی اندیشههای مرتضی مطهری به واکنش و راهحل این متفکر معاصر در پاسخ به بحران هویت ایرانیان بپردازد. لذا ابتدا عوامل مطرحشدن پرسش از هویت انسان ایرانی را میکاود و در ادامه پاسخ مطهری به این بحران را بررسی میکند.