تأثیر عوامل تشکیلدهنده بتن بر نفوذ آبهای سطحی
نویسندگان
1 دانشگاه بین‎المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22060/ceej.2020.17978.6726چکیده
بتن یکی از مصالحی است که در ساخت سازههای هیدرولیکی مصرف زیادی دارد. با توجه به اهمیت کم تراوا بودن چنین سازههایی، نفوذپذیری به عنوان یکی از عوامل مهم تأثیرگذار بر عمر مفید و دوام آنها به شمار میرود. لذا، در این مقاله، تأثیر عوامل تشکیلدهنده بتن، یعنی سنگدانه، خمیر سیمان، مرز بین این دو و همچنین مقاومت سطحی بتن بر نفوذ آب سطحی به داخل بتن ارائه شده است. برای این مطالعات، نمونههای بتنی مکعبی 28 روزه با ابعاد 150 میلیمتر، با بکارگیری انواع سنگدانهها از قبیل گرانیت، اندزیت، سیلیس، آهک، مرمر و توف ساخته شدند. این نمونههای بتنی، دارای سیمان پرتلند نوع 2، دوده سیلیس، خاکستر بادی، زئولیت و پودر سنگ آهک نیز بودند. برای اندازهگیری نفوذپذیری و مقاومت سطحی بتن به ترتیب از روش های "محفظه استوانه ای" و "پیچش" استفاده گردید. نتایج به دست آمده نشان می دهند که نفودپذیری سنگ صخره از نفوذپذیری بتن ساخته شده با ستگدانه های حاصل از همان سنگ صخره، کمتر است. همچنین مشاهده گردید که نفوذپذیری خمیر سیمان سخت شده، بیشتر از نفوذپذیری بتن ساخته شده از همان خمیر سیمان است. به علاوه، تحلیل رگرسیونی نتایج مربوط به مقادیر نفوذپذیری سنگهای صخره، خمیر سیمان، ناحیه انتقال و مقاومت سطحی بتنها نشان میدهد که میتوان با استفاده از معادله رگرسیونی ارائه شده، حجم آب نفوذی به درون نمونه های بتنی را پیش بینی کرد. همچنین مشاهده شد که در مقایسه با سایر پارامترهای در نظر گرفته شده، خمیر سیمان و مقاومت سطحی به ترتیب بیشترین و کمترین تأثیر را بر نفوذپذیری بتن دارند.