بررسی آزمایشگاهی تأثیر تثبیت شیمیایی و زیستی بر خصوصیات خاک رس بستر راه
نویسندگان
1 دانشیارگروه ژئوتکنیک دانشکده عمران دانشگاه تبریز،تبریز،ایران
2 گروه ژئوتکنیک دانشکده عمران دانشگاه تبریز،تبریز،ایران
3 دانشیار گروه ژئوتکنیک دانشکده عمران دانشگاه تبریز،تبریز،ایران
doi
10.22060/ceej.2020.17493.6588چکیده
تثبیت شیمیایی خاک ضعیف بستر راه، یک روش مناسب و ضروری برای پرهیز از مشکلات جایگزینی خاک ضعیف با منابع منتخب قرضه به لحاظ اقتصادی و زیستمحیطی است. در تثبیت شیمیایی، استفاده از مصالح نوین از جمله پلیمرها به جای مصالح سنتی مانند آهک موجب تسریع عملیات و همچنین کاهش فشار بر منابع میشود ولی آثار زیستمحیطی و مقاومت درازمدت این روشها دغدغه متخصصین است. اخیرا طبق توصیه پیمان زیستمحیطی کیوتو در بخش تثبیت خاک با اهداف ژئوتکنیکی، تحقیق بر روی روشهای نوین زیستی تثبیت خاک از جمله روش "تثبیت میکروبی خاک" گسترش یافته است. در این پژوهش تأثیر تثبیت خاک رس بستر راه به دو روش شیمیایی و زیستی از طریق آزمایشهای مختلف، بررسی و مقایسه شده است. در تثبیت شیمیایی از یک پلیمر مایع به نام پلیالکترولیت کاتیونی و در تثبیت زیستی، از روش رسوب میکروبی کربنات کلسیم، به عنوان یک روش بهسازی میکروبی استفاده شده است. در هر دو روش وزن مخصوص خشک خاک، کاهش و رطوبت بهینه آن افزایش مییابد. تثبیت شیمیایی، دامنه خمیری را افزایش و تثبیت میکروبی آن را کاهش میدهد. هر دو ماده در غلظتهای پایین، pH محیط را تا دوره زمانی سه روزه افزایش میدهند. هر دو ماده مقاومت فشاری تکمحوری و مدول الاستیسیته خاک را تقریباً به یک میزان افزایش میدهند که به لحاظ اقتصاد پروژه (هزینه و زمان)، تثبیت شیمیایی با پلیالکترولیت کاتیونی و به لحاظ مسائل زیستمحیطی، تثبیت زیستی به روش MICP برای خاک مورد مطالعه مناسب است.
