مطالعه نظری برهمکنش کلرامبوسیل و ملفالان با سطح نانولوله کربنی به عنوان نانوحامل در محیط آبی
نویسندگان
1 گروه شیمی دارویی، دانشکده شیمی دارویی، علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه شیمی -دانشگاه ازاد اسلامی واحد تهران مرکزی-تهران -ایران
3 گروه شیمی، دانشکده علوم، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه شیمی، دانشکده علوم، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 گروه شیمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، تهران، ایران
doi
چکیده
کاربرد زیستی نانولوله های کربنی در دارورسانی هدف اصلی ما در این پژوهش است. به این منظور به بررسی امکان برهم کنش کلرامبوسیل و ملفالان با سطح خارجی نانولوله ی کربنی به عنوان حامل دردو فاز گازی و محلول پرداختهایم . در نخستین مرحله، هر یک از ساختار ها با استفاده از محاسبات مکانیک کوانتمی مدلسازی شدند و در مرحله بعدی، انرژی آزاد حلال پوشی و انرژی آزاد برهمکنش در فاز محلول با استفاده از شبیه سازی مونت کارلو و روش اختلال مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج محاسبات نظریه تابعیت چگالی در فاز گازی نشان داد که هر دو دارو قابلیت برهمکنش با نانولوله کربنی را دارند. محاسبات شبیه سازی مونت کارلو نشان داد که برهمکنش داروها با نانولوله کربنی، حلالیت آنها را در محلول آبی افزایش می دهد که باعث افزایش کاربردهای دارویی میشود. انرژیهای آزاد بر هم کنش در فاز محلول نشان داد کمپلکس ملفالان با نانولوله کربنی پایدارتر از کلرامبوسیل است که کاملا با نتایج فاز گازی سازگار است.
