فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ارتباط آگاهانه با خداوند در قالب زبان دعا، از جمله موضوعاتی است که توجه به آن در آموزش و تربیت کودک ضروری است. پژوهش حاضر با هدف ارتقای کیفیت آموزش دعا و روشمندسازی آن برای کودکان دوره ابتدایی انجام شده است. به همین منظور، با در نظر گرفتن مراحل رشد این کودکان و درک آن‌ها از مفهوم دعا، تلاش شده است تا روش‌هایی پویا برای بیان مفهوم دعا پیشنهاد شود. این روش‌ها با الهام از ادعیه صحیفه سجادیه و بر پایه کشف تحلیلی گزاره‌های دعا، استنباط شده‌اند. مهم‌ترین این روش‌ها عبارتند از: سیر از کلی به جزئی، ارتباط‌بخشی توصیفی، تصویرسازی ذهنی، تشبیه حسی، شکرگزاری با تضاد، و مشاهده تجربی کارآیی و کارکرد نعمت‌ها. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که این روش‌ها، با تمرکز بر نعمت‌های حسی و تقویت تفکر خلاق در کودکان و تمرین زبانی آن‌ها، نه تنها در گویایی زبان کودک مؤثر است، بلکه به تدریج توجه او را به ارتباط بین نعمت و نعمت‌دهنده معطوف می‌کند، تا ارتباطی عمیق‌تر با خداوند برقرار کرده و زبان دعای خود را غنی‌تر و گویاتر سازند.