بررسی پتانسیل کارآفرینی گردشگری فرهنگی در جامعه عشایر قشقایی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه کارآفرینی، دانشگاه علامه طباطبایی
2 کارشناسیارشد کارآفرینی دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی ،دانشگاه هنر اصفهان
doi
10.22034/jtd.2020.110376چکیده
کوچنشینی کهنترین شیوه زیست بشر است که پا برجا بودن آن تا عصر حاضر از بزرگترین جاذبههای این شیوه معیشت است. دیدنیهای زندگی کوچنشینی میتواند جذابیتهای بسیاری برای گردشگران داخلی و خارجی داشته باشد و به صنعت گردشگری کشور کمک کند، اما امروزه تغییر نگرش در زندگی کوچنشینی و عشایری، نبود فرصتهای اقتصادی، مشکلات فرهنگی و زیستمحیطی، شکست پیوندهای اجتماعی و مشکلات این نوع زندگی از یک طرف و رشد و توسعه کشور از سوی دیگر هر روز عرصه را بر کوچنشینان تنگتر و آنان را برای ادامه این شیوه زیستی دلزده میکند. پژوهش حاضر با هدف بررسی پتانسیلهای کارآفرینی گردشگری قومی انجام شده است تا با شناسایی این پتانسیلها، زمینهای برای بهرهگیری از آنها برای کارآفرینی و اشتغالزایی، درآمدزایی و در نهایت فرصتی برای احیا آداب ورسوم و بهبود وضعیت معیشت مردم عشایر قشقایی از طریق گردشگری قومی فراهم گردد. این پژوهش به روش کیفی و با استفاده از ابزارهای مصاحبه و مشاهده انجام شده است. مصاحبه با تعداد یازده نفر از کارآفرینان گردشگری عشایری به روش گلوله برفی انجام پذیرفت. مشاهده نیز از دو تیره عشایری گردشگر پذیر به صورت مشارکتی به عمل آمد. در نهایت نتایج تحلیلها نشان داد که تمام اجزای زندگی عشایری پتانسیلی برای کارآفرینی گردشگری هستند. بر اساس نتایج مصاحبهها گردشگری عشایری موجب اشتغالزایی، احیای پوشاک، مهارتهای تولید سنتی و صنایعدستی میشود، اما مشاهدات نشان داد که گردشگری عشایری برخلاف انتظار موجب اشتغالزایی و کسب درآمد نشده است. همچنین گردشگری عشایری بر احیای پوشاک، صنایعدستی و تولیدات بومی تأثیر چندانی نداشته است.