ارزیابی رفتار شالوده دایرهای مستقر بر بستر ماسهای مسلح شده با ژئوسل
نویسندگان
1 گروه عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران.
2 دانشکده عمران، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران.
3 دانشکده عمران، معماری و هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
doi
10.22060/ceej.2020.17159.6479چکیده
وجود بستر صلب نظیر سنگ سخت در زیر لایههای ماسهای نسبتاً نازک و استفاده از مسلحکنندههای سه بعدی (ژئوسل) میتواند سبب بهبود قابل توجه رفتار و ظرفیت باربری شالودههای سطحی گردد. در این مطالعه رفتار شالودههای دایرهای واقع بر خاکهای ماسهای نازک در حالت غیرمسلح و مسلح شده با ژئوسل مورد مطالعه قرار گرفته است. با انجام آزمونهای بزرگ مقیاس، تأثیر ابعاد شالوده، ضخامت لایه ماسهای و ژئوسل به صورت همزمان و مجزا بر میزان باربری و رفتار پی دایرهای بررسی شد. اثر تغییر در ضخامت لایه خاکی بر رفتار شالوده با ثابت در نظر گرفتن ابعاد و موقعیت بهینه برای ژئوسل ارزیابی گردید. بر طبق نتایج، بهبود ظرفیت باربری و کاهش نشست شالوده در هر دو حالت مسلح و غیرمسلح در شرایط با نسبت ضخامت لایه ماسهای به عرض شالوده کمتر از دو مشاهده گردیده است. همچنین عمق اثرگذاری بستر صلب در هر دو حالت، حدود دو برابر عرض شالوده بوده است. ترکیب مسلحکننده ژئوسل و بستر صلب به ترتیب به عنوان عاملهای محصور کنندگی جانبی و قائم، ظرفیت باربری را تا 45% افزایش و نشست در نقطه گسیختگی را تا 53% کاهش داده است. نتایج این آزمونها در تعریف ضرایب جدید برای بسط روابط کلاسیک ظرفیت باربری برای شالودههای واقع بر خاکهای با ضخامت کم در حالت مسلح و غیرمسلح مورد استفاده قرار گرفته و مقایسه دستاوردهای حاصل از این پژوهش با تحقیقات پیشین، سازگاری خوب آنها را تأیید نموده است.
