رابطهی رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری کارکنان بیمارستانهای آموزشی- درمانی قزوین
نویسندگان
1 استادیار، مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، دانشکده بهداشت، قزوین، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، دانشکده مدیریت و اطلاعات پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران علوم، تهران، ایران
3 مدیریت خدمات سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران
4 مدرس، مدیریت خدمات بهداشتی، درمانی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز و دانشجوی دکتری سیاست سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول) ایمیل: hossein_comely1367@yahoo.com
5 مربی، مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اهواز، اهواز، ایران
doi
چکیده
مقدمه: رفتارهای شهروندی، رفتارهایی هستند که به طور مستقیم در سیستم پاداشدهی رسمی سازمان ذکر نشده و اغلب نیز به فراموشی سپرده میشوند و اغلب نیز داوطلبانه تلقی میگردند. اما با این وجود در انجام فعالیتهای سازمان نقش مؤثری دارند. کیفیت زندگی کاری شاخصی است که میتواند از مسایل عمدهی کارکنان اطلاعات ارزشمند و سازندهای در اختیار مدیریت قرار دهد و باعث ایجاد احساس مالکیت، خودگردانی، مسؤولیت و احساس امنیت و ... در آنان شود که نتیجهی آن افزایش بهرهوری کارکنان میباشد. این مطالعه با هدف تعیین رابطهی رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری کارکنان مراکز آموزشی- درمانی دانشگاههای علوم پزشکی قزوین انجام شده است. روش بررسی: مطالعهی حاضر مقطعی- تحلیلی میباشد که در سال 1389 بر روی 117 نفر از کارکنان پزشکی، پرستاری، پاراکلینیک و پشتیبانی انجام شد که به صورت تصادفی ساده از بیمارستانهای تابعهی دانشگاه علوم پزشکی قزوین انتخاب شده بودند. برای جمعآوری دادهها از دو پرسشنامهی Williams-Anderson دارای پایایی (81 درصد) و روایی (صوری و محتوایی) و Casio دارای پایایی (87 درصد) و روایی (صوری و محتوایی) استفاده شد و دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS نسخهی 11 و از طریق آزمون همبستگی Spearman (جهت بررسی رابطهی بین رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری)،2χ (برای بررسی رابطهی بین مؤلفههای رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری)، t و آنالیز واریانس (به منظور بررسی تفاوت بین رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری کارمندان بیمارستانها بر حسب ویژگیهای دموگرافیک) تحلیل شد. یافتهها: کیفیت زندگی کاری نسبت به رفتار شهروندی سازمانی در بین اعضای نمونه، میانگین بالاتری را به خود اختصاص داده بود و در بین ابعاد رفتار شهروندی سازمانی بیشترین میانگین، مربوط به نوع دوستی (89/0) و کمترین میانگین مربوط به فضیلت (78/0) بود. مؤلفههای فضیلت، تکریم و نوع دوستی همبستگی مستقیم با کیفیت زندگی کاری داشتند. به جز رابطهی رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری هیچ یک از این رابطهها از نظر آماری معنیدار نبودند. ضریب همبستگی بین رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری 177/0- بود. یعنی بین رفتار شهروندی سازمانی و کیفیت زندگی کاری رابطهی معنیدار معکوس وجود دارد (05/0 ≥ P). نتیجهگیری: با افزایش کیفیت زندگی کاری میتوان عملکرد و بهرهوری کارکنان را ارتقا داد. همچنین تقویت هر بعد از رفتار شهروندی سازمانی سایر ابعاد را تحت تأثیر قرار داده و فضای مطلوب را برای انجام وظایف فراهم میآورد. با توجه به رابطهی معکوس بین کیفیت زندگی کاری و رفتار شهروندی سازمانی، مدیریت بیمارستانها باید خطمشیهای مناسب جهت هم جهت کردن این دو عنصر سازمانی اتخاذ کنند.