ممیزی بالینی ترخیص با رضایت شخصی در بیمارستان دکتر صولتی ارومیه
نویسندگان
1 دانشیار، مدیریت برنامه ریزی آموزشی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و اقتصاد، دانشکده مدیریت بهداشت و انفورماتیک پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار مدیریت خدمات بهداشتی درمانی مرکز تحقیقات مدیریت خدمات بهداشتی درمانی تبریز دانشکده بهداشت مدیریت خدمات و اطلاعات پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، مدیریت مراقبت های بهداشتی، دانشکده مدیریت خدمات بهداشتی و پزشکی اطلاعات، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشکدهی مدیریت و اطلاعرسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
5 دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، مدیریت مراقبت های بهداشتی، دانشکده مدیریت خدمات بهداشتی و پزشکی اطلاعات، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
6 دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، مدیریت بهداشت و درمان، دانشکده مدیریت بهداشت و انفورماتیک پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: یکی از مشکلاتی که در پی نارضایتی بیماران ایجاد میشود، ترخیص بدون توصیه پزشک است که علاوه بر موانعی که در روند درمان بیماری ایجاد میکند، بیمارستانها را هم با مشکلات اساسی مواجه میکند. هدف این مطالعه، تعیین فاکتورهای ترخیص با رضایت شخصی و انجام مداخلات مناسب و امکانپذیر جهت کاهش آن در بیمارستان مورد مطالعه بود. روش بررسی: مطالعهی حاضر یک مطالعهی مداخلهایی از نوع قبل و بعد بود که در سال 91-1390 در بیمارستان دکتر صولتی ارومیه اجرا گردید. ابتدا بر اساس فرمهای ترخیص با رضایت شخصی جمعآوری شده در دفتر حاکمیت بالینی بیمارستان و نظرسنجی از پرستاران، میزان و دلایل ترخیص با رضایت شخصی استخراج و آنالیز شد. مداخلات مناسب از جمله ایجاد ارتباط مناسب بین پزشک و بیمار، اطلاعرسانی صحیح در زمان پذیرش و برگزاری کلاسهای آموزشی توسط تیم حاکمیت بالینی بیمارستان انتخاب شد و 4 ماه پس از اجرای مداخلات، این اطلاعات دوباره آنالیز و با نتایج قبل از مداخله مقایسه شد. دادهها به وسیلهی نرمافزار Excel تحلیل و اطلاعات در قالب آمار توصیفی ارایه شد. یافتهها: میزان ترخیص با رضایت شخصی قبل از انجام مداخلات 6/4 درصد بود. این میزان 4 ماه بعد از اجرای مداخلات به 8/2 درصد کاهش یافت. ناتوانی در پرداخت هزینهها، مشکلات خانوادگی و شخصی، احساس بهبودی، نارضایتی از درمان و دورهی طولانی درمان بیشترین دلایل ترخیص با رضایت شخصی در بیمارستان مورد پژوهش بود. نتیجهگیری: بیماران به دلایل متفاوت، بیمارستان را با وجود توصیهی پزشکان ترک میکنند. شناسایی ریسک فاکتورهای ترخیص با رضایت شخصی، یکی از گامهای مهم طراحی مداخلات مهم در این زمینه میباشد. ارتقای ارتباط مناسب بین پزشک و بیمار، ارتقای کیفیت خدمات بیمارستان و استفاده از مددکاران اجتماعی راهکارهای مناسبی برای کاهش این میزان هستند.
