مدل معادلات ساختاری تبیین رابطه بین توانمندسازی روانشناختی و یادگیری مادامالعمر با واسطهگری تابآوری و خودکارآمدی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روان شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
doi
10.30473/etl.2026.72633.4291چکیده
چکیدهپژوهش حاضر با هدف بررسی نقش توانمندسازی روانشناختی، تابآوری و خودکارآمدی بر میزان یادگیری مادامالعمر تدوین شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارمندان پیمانی بخش خصوصی شهر تهران در رده سنی 21 الی 64 سال و فارغ التحصیل در یکی از مقاطع دیپلم تا دکتری بودند که 200 نفر از آنها به شکل در دسترس انتخاب شدند. روش پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از نوع توصیفی-همبستگی و مدل معادلات ساختاری بود. ابزارهای جمعآوری داده شامل پرسشنامههای توانمندسازی روانشناختی توماس و ولتهوس (1990)، مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (2003)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی جیاسای 17 و پرسشنامه سواد یادگیری مادامالعمر لی و تسای (2007) بود. یافتهها نشان داد که اثر مستقیم متغیرهای توانمندسازی روانشناختی، تابآوری و خودکارآمدی بر متغیر یادگیری مادامالعمر، معنادار است. همچنین اثر غیرمستقیم متغیر توانمندسازی روانشناختی بر متغیر یادگیری مادامالعمر در صورتی که متغیرهای تابآوری و خودکارآمدی میانجی باشد، معنادار است .(05/0>p) بنابراین، افزایش توانمندسازی روانشناختی در کارمندان به طور مستقیم و هم از طریق متغیرهای میانجی تابآوری و خودکارآمدی بر یادگیری مادامالعمر کارمندان نقش موثری ایفا میکند.