مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر روش تدریس معکوس و آموزش مبتنی بر روش تدریس مشارکتی بر بهزیستی تحصیلی دانشآموزان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران
2 دانشیار روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ،دانشگاه آزاد اسلامی،واحد تهران مرکزی،تهران ،ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی بالینی و سلامت ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.30473/etl.2025.72059.4252چکیده
هدف پژوهش، مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر روش تدریس معکوس و روش تدریس مشارکتی بر بهزیستی تحصیلی در درس شیمی یک دانشآموزان دختر پایه دهم (دوره دوم متوسطه) بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش، شامل دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه (پایۀ دهم) شهر تهران بود که با روش نمونهگیری در دسترس، 90 نفر از آنان بر اساس معیارهای ورود انتخاب و به روش تصادفی ساده در سه گروه مساوی آزمایش و گواه قرار گرفتند. دانشآموزان گروه آزمایش اول تحت آموزش تدریس به شیوه معکوس در 8 جلسه 75 دقیقهای و دانشآموزان گروه آزمایش دوم تحت آموزش به شیوه تدریس مشارکتی در 8 جلسه 75 دقیقهای قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ گونه مداخلهای دریافت نکرد. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه بهزیستی تحصیلی تومنین- سوینی و همکاران (2012) استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته انجام شد. نتایج نشان دهنده این بود که آموزش مبتنی بر روش تدریس معکوس و آموزش مبتنی بر روش تدریس مشارکتی بر بهزیستی تحصیلی دانشآموزان در مرحله پسآزمون و پیگیری اثر معنادار داشتهاند (001/0 P<). اما تفاوت معناداری بین اثربخشی دو گروه وجود نداشته است (05/0<p) بر این اساس، برای افزایش میزان بهزیستی تحصیلی دانشآموزان میتوان از آموزش مبتنی بر روش تدریس معکوس و آموزش مبتنی بر روش تدریس مشارکتی به عنوان مداخلات اثربخش استفاده کرد.