فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در سال‌های اخیر ژئوپلیمر به عنوان یک عامل سیمانی جدید و دوست‌دار محیط زیست، به عنوان جایگزینی برای سیمان پرتلند مطرح شده است. مقاومت فشاری به عنوان یکی از مشخصه‌های مهم بتن، متأثر از پارامتر‌های مختلفی است. در بتن ژئوپلیمری نیز با توجه به مواد تشکیل دهنده، پارامتر‌های مختلفی می‌تواند مقاومت فشاری را تحت تأثیر قرار دهد. در این پژوهش آزمایشگاهی، برخی از پارامتر‌های تأثیرگذار شامل: نوع محلول فعال‌کننده قلیایی، غلظت محلول هیدروکسید سدیم، نسبت وزنی محلول فعال‌کننده قلیایی به منبع آلومیناسیلیکاتی، نسبت وزنی محلول سیلیکات سدیم به هیدروکسید سدیم، دما و زمان عمل‌آوری و میزان آب، مورد مطالعه قرار گرفت. در همین راستا نمونه‌ها ساخته و عمل‌آوری شدند و آزمون مقاومت فشاری از نمونه‌ها گرفته شد. نتایج نشان داد استفاده از محلول فعال‌کننده پتاسیمی منجر به دستیابی به مقاومت فشاری 28 روزه بیشتر و محلول فعال‌کننده سدیمی سبب دست‌یابی به مقاومت زودرس بیشتر می‌شود. افزایش غلظت محلول هیدروکسید سدیم تا 14 مول، سبب افزایش مقاومت فشاری شد؛ اما با افزایش بیشتر غلظت به 16 مول، تغییر قابل ملاحظه‌ای در مقاومت فشاری دیده نشد. افزایش میزان آب در بتن ژئوپلیمری سبب افزایش نسبت آب به مواد خشک و کاهش چشمگیر مقاومت فشاری شد. میزان بهینه نسبت وزنی محلول فعال‌کننده قلیایی به منبع آلومیناسیلیکاتی و نسبت وزنی محلول سیلیکات سدیم به هیدروکسید سدیم به ترتیب 5/0 و 5/1 سنجش شد. افزایش دما و زمان عمل‌آوری تا 90 درجه سانتی‌گراد و 36 ساعت، سبب افزایش نسبی مقاومت فشاری 28 روزه و افزایش قابل ملاحظه مقاومت 3 و 7 روزه بتن ژئوپلیمری شد.