پیشبینی پیشرفت تحصیلی براساس اضطراب جدایی دانشآموزان با میانجیگری ظرفیت تأملی و خودآگاهی والدین آنان در شهر قم
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.30473/etl.2025.73076.4313چکیده
هدف از پژوهش حاضر پیشبینی پیشرفت تحصیلی بر اساس اضطراب جدایی دانشآموزان با میانجیگری ظرفیت تأملی و خودآگاهی والدین آنان در شهر قم بود. پژوهش حاضر از مدلسازی معادلات ساختاری برای ارزیابی مدل مفهومی (پیشبینی پیشرفت تحصیلی بر اساس اضطراب جدایی دانشآموزان با میانجیگری ظرفیت تأملی و خودآگاهی والدین آنان در شهر قم) با دادههای تجربی استفاده کرده است. جامعه آماری تحقیق حاضر شامل کلیۀ دانشآموزان ابتدایی دارای اضطراب جدایی در شهر قم و مادران آنان بود که در سال تحصیلی 1403-1402 مشغول به تحصیل بودند. روش نمونهگیری به صورت هدفمند و تعداد نمونه 381 نفر بود. ابزار پژوهش حاضر شامل پرسشنامه اضطراب جدایی هان و همکاران (2003)، ظرفیت تأملی والدینی لویتن و همکاران (2017) و پرسشنامه خودآگاهی هیجانی گرنت و همکاران (2002) بود. دادههای پژوهش به روش معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد. یافتهها نشان داد پیشرفت تحصیلی بر اساس اضطراب جدایی دانشآموزان با میانجیگری ظرفیت تأملی و خودآگاهی والدین آنان قابل پیشبینی است (P<0/05). از یافتههای فوق میتوان نتیجه گرفت که پیشرفت تحصیلی بر اساس اضطراب جدایی دانشآموزان با میانجیگری ظرفیت تأملی و خودآگاهی والدین آنان قابل پیشبینی است و این متغیرها بر پیشرفت تحصیلی دانشآموزان مؤثر هستند.