تحلیلی بر حکمروایی شهری در دوران پساکرونا با تأکید بر برنامهریزی راهبردی (مطالعه موردی: کلانشهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 دانشگاه تبریز . دانشکده برنامه ریزی
doi
10.22067/jgusd.2024.87115.1394چکیده
کلانشهرها هنگام بروز چالشهایی نظیر کرونا به دلیل نبود نظام مشارکتجویانه مردمی مبتنی بر حکمروایی مقتدر و در حضور کنشگران متعدد، دچار مسائل جدی مدیریتی میشوند، حل چنین مسائلی مستلزم واگذاری مسئولیت اداره شهر بر عهده ذینفعان در غالب رویکرد حکمروایی شهری میباشد. هدف این مقاله تحلیل و تعیین موقعیت حکمروایی شهری در دوران پساکرونا در کلانشهر تبریز و ارائه راهبردهای کاربردی با تکیه بر نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدها برای تحقق حکمروایی شهری در دوران پساکرونا در کلانشهر تبریز میباشد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت توصیفی-تحلیلی است. برای گردآوری اطلاعات، از روشهای کتابخانهای و میدانی استفاده شده است. در مرحله مطالعات کتابخانهای، از منابع معتبر داخلی و خارجی استفاده شد. در مرحله میدانی اطلاعات از کارشناسان، نخبگان و مدیران شهری با تدوین پرسشنامه به دست آمد. جامعه آماری 250 نفر از کارشناسان، نخبگان و مدیران شهری میباشد که به صورت نمونهگیری تصادفی انتخاب شدهاند. یافتههای مدل سوات نشان میدهد که حکمروایی شهری در دوران پساکرونا در کلانشهر تبریز در موقعیت تدافعی قرار میگیرد. در همین راستا راهبردهای مربوط به موقعیت تدافعی ارائه گردید و با استفاده از ماتریس برنامهریزی راهبردی کمی اولویتبندی شد. نتایج نشان میدهد برای تحقق حکمروایی شهری در دوران پساکرونا در کلانشهر تبریز با مدنظر قراردادن راهبردهای تدافعی، لازم است مسولین و متولیان امور شهری افزون بر ارتقاء سطح آگاهی شهروندان، اقدام به ترویج تفکر استراتژیک در میان شهروندان در خصوص مزایای رویکرد مشارکتی حکمروایی شهری برای کنترل بحرانهایی نظیر کرونا و بهبود شرایط در دوران پس از آن، نمایند.
