ارزیابی مدیریت زیرساختهای حیاتی با تأکید بر رویکرد تابآوری (مطالعه موردی: محلهی پونک تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران .
3 استادیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز-ایران
doi
10.22067/jgusd.2024.86434.1375چکیده
یکی از چالشهای اساسی در دستیابی به پایداری شهرها مخاطرات طبیعی و غیرطبیعی است که در صورت عدم آگاهی و آمادگی لازم میتواند صدمات جبرانناپذیری وارد نماید. زیرساختهای حیاتی عاملی مهم در افزایش خسارات و از ارکان اصلی بازیابی اثرات مخاطرات محسوب میگردد و تابآور ساختن آنها از ضروریات برنامهریزی شهری محسوب میگردد. تحقیق حاضر برای ارزیابی مدیریت زیرساختهای حیاتی با تأکید بر رویکرد تابآوری در محلهی پونک تهران نگارش شده است. روش تحقیق از منظر هدف کاربردی و از منظر ماهیت تحلیلی–اکتشافی است که بهمنظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از مدلسازی معادلات ساختاری در نرمافزار Amos و برای بررسی وضعیت موجود محله از تکنیک دیمتل جهت بررسی اثرگذاری و اثرپذیری مؤلفهها استفاده گردید. جامعهی آماری شامل متخصصین شهری منطقه 5 شهرداری تهران میباشد که حجم نمونه با استفاده از روش کوهن 60 نفـر تعیین شده است. یافتههای تحقیق مبین آن است که متغیرهای استحکام زیرساختها و استقرار و دسترسی آنها با مقدار بحرانی بیشتر از 96/1 در سطح اطمینان 95% دارای وضعیت مطلوب و متغیرهای بازیابی و ساختار مدیریت زیرساختها با مقدار بحرانی کمتر از 96/1 دارای وضعیت نامطلوبی در محله میباشند. همچنین متغیر ساختار مدیریتی زیرساختها از بیشترین تأثیرگذاری و متغیر بازیابی زیرساختها از بیشترین تأثیرپذیری برخوردار هستند. نتایج نیز نشان میدهد که متغیر بازیابی معلول و متغیرهای ساختار مدیریتی زیرساختها، استحکام و استقرار و دسترسی متغیر علی میباشند. بنابراین در راستای ارتقاء تابآوری زیرساختهای حیاتی محله نیاز به رویکرد نظاممند در ساختار مدیریت زیرساختها، مقاومسازی و جانمایی آنها و تأکید بر الگوهای بازیابی مؤثر احساس میگردد.