رابطهی بین سرمایهی اجتماعی و سازمان یادگیرنده (مطالعهی موردی: کارکنان دانشگاه علوم پزشکی استان قم)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، مدیریت منابع انسانی، مرکز تحصیلات تکمیلی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، واحد تهران غرب، تهران، ایران
3 دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، مدیریت توانبخشی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه پزشکی تهران علوم، تهران، ایران
5 دانشیار، مدیریت دولتی، سازمان مرکزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: در دنیای متحول امروز، علاوه بر ساخت سرمایهی انسانی، یکی از چالشهای دیگر در رفتار سازمانی، ایجاد و تقویت سرمایهی اجتماعی است و با این که سرمایهی اجتماعی ویژگی جمع دارد، ولی از تلاشهای فردی افراد در جهت ایجاد اعتماد، روابط و همکاری ناشی میشود. بدون سرمایهی اجتماعی، کارکنان حاضر به تسهیم اطلاعات و دانش نخواهند بود. این مقاله رابطهی سرمایهی اجتماعی و سازمان یادگیرنده را مورد شناسایی قرار داده است. روش بررسی: این تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی است و از نظر اهداف از نوع بنیادی میباشد. جامعهی آماری آن 120 نفر از کارکنان ستاد دانشگاه علوم پزشکی استان قم بود که با توجه به جدول Morgan حجم نمونه، 92 نفر شد. نمونهها بر اساس نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند و سرمایهی اجتماعی از طریق مدل و پرسشنامه وحید وزیریراد (بررسی رابطهی سرمایهی اجتماعی و توسعهی ظرفیت یادگیری) و سازمان یادگیرنده به وسیله مدل و پرسشنامه Sanke مورد آزمون قرار گرفت. ضریب Cronbach’s alpha به ترتیب برای هر پرسشنامه برابر با 95 درصد و 85 درصد بود. پرسشنامهی مذکور شامل نظرات نمونه با استفاده از آمار استنباطی و از طریق نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. یافتهها: یافتههای پژوهش، حاکی از آن است که بین سرمایهی اجتماعی و سازمان یادگیرنده در ستاد دانشگاه علوم پزشکی استان قم رابطه معنیدار وجود دارد (5% ≤ P). نتیجهگیری: از آن جا که سرمایهی اجتماعی بر بهبود و ارتقای سازمان یادگیرنده تأثیر دارد، باید به این سرمایه و تأثیر آن بر بهبود سازمانها توجه خاص کرد و جنبههای ضعیفتر سرمایهی اجتماعی را در ادارات و بخشهای دانشگاه علوم پزشکی شناسایی و تقویت نمود.