سبک‌های دلبستگی و همدلی: نقش واسطه‌ای حل مسئله اجتماعی

نویسندگان

1 استاد روان‌شناسی تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

3 دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

doi
10.30473/etl.2024.71455.4214
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطۀ سبک‌های دلبستگی و همدلی با نقش واسطۀ حل مسئله اجتماعی بود. این پژوهش از نوع توصیفی بوده و براساس همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمام دانشجویان دانشگاه الزهرا تشکیل می‌دادند؛ که از این جامعه تعداد 373 دانشجو با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه سبک‌های دلبستگی بزرگسالان (کولینز و رید، 1990)، پرسش‌نامه همدلی (دیویس، 1983) و پرسش‌نامه حل مسئله کسیدی و لانگ (1996) استفاده گردید. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مبتنی بر معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای Amos-24 و Spss-17 تحلیل شدند. یافته‌های این پژوهش حاکی از آن بود که رابطه بین سبک‌های دلبستگی و همدلی معنادار است. همچنین مدل نقش میانجی حل مسئله اجتماعی در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و همدلی از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج بوت استرپ نیز حاکی از تاثیر سبک‌های دلبستگی بر همدلی از طریق حل مسئله اجتماعی بود. در نتیجه می‌توان گفت که متغیر حل مسئله اجتماعی نقش واسطه‌ای معناداری در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و همدلی دارد