برنامهریزی محلات دوستدار کودک با تأکید بر مشارکتپذیری؛ نمونه مطالعاتی محله پونک جنوبی تهران
نویسندگان
1 گروه شهرسازی ، دانشکده معماری و شهرسازی، علم و صنعت ایران
2 گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران
doi
10.22067/jgusd.2023.79446.1260چکیده
شهرها با چالشهای بسیاری روبرو هستند که یکی از این چالشها بیتوجهی به کودکان است و محلات به عنوان یکی از نطفههای حل مسائل شهر است که میتوان از ظرفیتهای آن بهره برد و کودکان به عنوان قشر آسیبپذیر باید نظر آنها در رابطه با محیط زندگیشان مورد توجه برنامهریزان قرار گیرد، به این دلیل که کودکان علایق بیشتری برای حضور در محله پیدا کند. بنابراین هدف پژوهش شناسایی راهکارهای برنامهریزانه برای ایجاد محلات دوستدار کودک بهمنظور ارتقاء مشارکتپذیری در محله پونک جنوبی تهران است که در پژوهشهای اخیر کمتر به آن توجه شده است. بنابراین این پژوهش سعی دارد شاخصهای مطرح شده در ابعاد مختلف محلات دوستدار کودک را با توجه به مشارکتپذیری مطرح نماید. روش تحقیق توصیفی –تحلیلی و نوع پژوهش از نوع کاربردی است و برای تعیین حجم نمونه از روش کوکران استفاده شد که 380 پرسش نامه با توجه به جمعیت هر یک از بلوکها به روش تصادفی ساده بین ساکنان محله با جامعه آماری 35408 نفر به دلیل اصل عدالت در انتخاب افراد در نمونه مطالعاتی برگزیده شده است و برای تحلیل پرسشنامه از تحلیل رگرسیونی استفاده شد یافتههای تحقیق نشان داد که میزان انجام فعالیتهای متنوع توسط کودکان در بعد کالبدی، ایمنی کودک در برابر اتومبیل در بعد حملونقل بیشترین امتیاز و توجه به رنگهای موردعلاقه کودکان در بعد کالبدی، تهویه مسکن در بعد مسکن کمترین امتیاز را کسب کردهاند. درنتیجه میتوان با مشارکت کودکان محلات را به مکانی طبق میل و خواسته کودک تبدیل کرد که امنیت، حس تعلق، حضورپذیری در آن بالاست.