اعتبارسنجی اهلیت سفیه در نکاح وطلاق
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و حقوق، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران
2 عضو هیئت علمی گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه شهید مطهری، ایران، تهران
doi
10.22095/jwss.2025.500597.3623چکیده
هرگونه عمل حقوقی، ازجمله نکاح و طلاق، منوط به احراز شروط اهلیت «عقل، بلوغ و رشد» است. پژوهش حاضر با تمرکز بر مفهوم «سفیه»، به بررسی وضعیت حقوقی افرادی میپردازد که علیرغم رشد مالی، در تصمیمگیریهای مهم زندگی، به ویژه در حوزه خانواده، با چالش مواجهاند. سفیه فردی نادان است که توانایی تصمیمگیری درست و با ثبات ندارد. با توجه به ملاک حفظ مصلحت زوجین از سویی و الغای خصوصیت از حکم عدم اهلیت سفیه برای انجام مستقل اعمال حقوقی مالی و نیز رعایت جنبه حمایتی برای فرد سفیه، میتوان حکم کرد که سفیه در انعقاد عقد نکاح و طلاق نیازمند به اذن ولی است و شرط رشد، شرط انعقاد این اعمال حقوقی است. این مقاله با اتکا بر روش اسنادی و تحلیل متون فقهی، به اهمیت بررسی دقیقتر این موضوع تأکید میورزد. با توجه به اینکه تصمیمگیریهای نادرست در حوزه خانواده میتواند عواقب جبرانناپذیری داشته باشد، لازم است که قانونگذار به طور صریح به موضوع حجر سفیه در امور غیرمالی خصوصاً نکاح و طلاق پرداخته و معیارهای مشخصی برای تشخیص آن با توجه به رفتار یک انسان متعارف تعیین کند.