مطالعه ی تجربه فقر زنان در حاشیه شهر منطقه 14 اصفهان

نویسندگان

1 استادیار گروه جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22095/jwss.2025.454710.3448
چکیده

توجه به فقر در حاشیه‌ی شهرهای بزرگ، با توجه به رشد این مناطق، مسئله‌ای حائز اهمیت است. به ‌خصوص بررسی و مطالعه فقر زنان، موضوع بغرنج‌تری است؛ چرا که زنان فقیر دچار فقر مضاعف هستند. پژوهش حاضر برای فهم دقیق‌تر مسئله­ی فقر در میان زنان حاشیه‌نشین و چگونگی درک این مسئله توسط آنان انجام گرفته است. این تحقیق از نوع کیفی با روش تحلیل مضمون است. مشارکت­کنندگان در این پژوهش 20 نفر از زنان 20 تا 50 ساله‌ی حاشیه‌نشین منطقه 14 اصفهان هستند که با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب‌ شده‌اند. یافته‌های حاصل از پژوهش حول چند محور اصلی وضعیت کلی زنان حاشیه­نشین، اقشار اقتصادی متفاوت ، رضایت شغلی، وجود تفکرات تبعیض‌آمیز و طیف دوگانه‌ی احساس تعلق/عدم تعلق به محل سکونت ترسیم و تحلیل‌شده‌ است. نگرانی‌های این زنان شامل نگرانی‌های شغلی، نگرانی به علت ناامنی محله، نگرانی برای اعضای خانواده­ و نگرانی برای زندگی زناشویی است و نیازها و انتظارات آنان شامل نیاز به آموزش و فعالیت‌های فرهنگی و نیاز به امکاناتی شبیه امکانات سایر بخش‌های شهر می­شود. استراتژی‌های این زنان در مواجهه با فقر و حاشیه‌نشینی که دربرگیرنده‌ی تأثیر توجه به روحیات مثبت خود، همرنگی با جماعت و تغییر وضعیت نابسامان موجود به نفع خود است و در انتها چگونگی ترسیم زندگی آینده توسط این زنان که طیفی از تصورات بدبینانه، خوش‌بینانه و خنثی را در برمی‌گیرد.