مطالعه ی تجربه فقر زنان در حاشیه شهر منطقه 14 اصفهان
نویسندگان
1 استادیار گروه جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22095/jwss.2025.454710.3448چکیده
توجه به فقر در حاشیهی شهرهای بزرگ، با توجه به رشد این مناطق، مسئلهای حائز اهمیت است. به خصوص بررسی و مطالعه فقر زنان، موضوع بغرنجتری است؛ چرا که زنان فقیر دچار فقر مضاعف هستند. پژوهش حاضر برای فهم دقیقتر مسئلهی فقر در میان زنان حاشیهنشین و چگونگی درک این مسئله توسط آنان انجام گرفته است. این تحقیق از نوع کیفی با روش تحلیل مضمون است. مشارکتکنندگان در این پژوهش 20 نفر از زنان 20 تا 50 سالهی حاشیهنشین منطقه 14 اصفهان هستند که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدهاند. یافتههای حاصل از پژوهش حول چند محور اصلی وضعیت کلی زنان حاشیهنشین، اقشار اقتصادی متفاوت ، رضایت شغلی، وجود تفکرات تبعیضآمیز و طیف دوگانهی احساس تعلق/عدم تعلق به محل سکونت ترسیم و تحلیلشده است. نگرانیهای این زنان شامل نگرانیهای شغلی، نگرانی به علت ناامنی محله، نگرانی برای اعضای خانواده و نگرانی برای زندگی زناشویی است و نیازها و انتظارات آنان شامل نیاز به آموزش و فعالیتهای فرهنگی و نیاز به امکاناتی شبیه امکانات سایر بخشهای شهر میشود. استراتژیهای این زنان در مواجهه با فقر و حاشیهنشینی که دربرگیرندهی تأثیر توجه به روحیات مثبت خود، همرنگی با جماعت و تغییر وضعیت نابسامان موجود به نفع خود است و در انتها چگونگی ترسیم زندگی آینده توسط این زنان که طیفی از تصورات بدبینانه، خوشبینانه و خنثی را در برمیگیرد.