سنجش سرمایه اجتماعی ساکنان در جهت تحقق رویکرد بازآفرینی شهری (مطالعه موردی: بافت فرسوده شهر جغتای)
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
2 دکتری برنامه ریزی راهبردی،ریاست دبیرخانه بازآفرینی شهری سبزوار، سبزوار، ایران
3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری،سبزوار،ایران
doi
10.22067/jgusd.2023.75554.1175چکیده
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ نواحی ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪه از ﺗﻮﺳﻌﻪ شهر ﻳﻜﻲ از ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﻀﻼت ﭘﻴﺶ روی ﻛﻞ ﺷﻬﺮﻫﺎی ﺟﻬﺎن و ﺑﺎﻻﺧﺺ در ﻛﺸﻮرﻫﺎی کمتر توسعه یافته و جهان سومی میباشد. سیاست باز آفرینی شهری از جدیدترین روشهای مداخله در بافتهای قدیمی میباشد و موضوع سرمایه اجتماعی نیز به عنوان یکی از ارکان و لازمههای فرایند باز آفرینی شهری مطرح می شود. هدف اصلی تحقیق سنجش شاخصهای سرمایه اجتماعی جهت بررسی تحقق رویکرد باز آفرینی در بافت فرسوده شهر جغتای میباشد. این پژوهش به لحاظ هدف از نوع کاربردی و به لحاظ ماهیت توصیفی_تحلیلی است .دادهها به دو روش اسنادی و میدانی (پرسشنامه) گردآوری شدهاند. تجزیه و تحلیل ها با آزمون تی تست تک نمونه و رگرسیون چند متغیره در محیط SPSS انجام شده، مقدار آلفای کرونباخ 71/0 به دست آمده که نشان از پایایی ابزار تحقیق است، شاخصهای سرمایه اجتماعی، شامل مشارکت اجتماعی، اعتماد اجتماعی، آگاهی اجتماعی، همبستگی اجتماعی، روابط اجتماعی و احساس تعلق مکانی که در مجموع با 26 گویه سنجیده شده و شاخص های بازآفرینی شهری در چهار بعد مؤلفههای کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و ظرفیتهای انسانی با 20 گویه مورد سنجش قرار گرفتند. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که میانگین شاخص سرمایه اجتماعی و بازآفرینی شهری ساکنان محله مورد مطالعه بالاتر از حد متوسط می باشد. رگرسیون چندمتغیره نشان می دهد که شاخص تعلق مکانی، مشارکت اجتماعی و اعتماد اجتماعی در اولویت اول تا سوم، تأثیرات فزاینده ای را بر شاخص های بازآفرینی شهر جغتای خواهند داشت.