واکاوی نقش نشانهها در رفتار مسیریابی کودکان 14-10 با تأکید بر هوش هیجانی (نمونه موردی محله سجاد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی شهرسازی،واحد مشهد،دانشگاه آزاد اسالمی،مشهد،ایران
2 دانشیار، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.
doi
10.22067/jgusd.2023.74509.1154چکیده
ترجیحات کودکان که شامل توجه، دریافت، پردازش و تصمیمگیری درباره پیامهای دریافتی از محیط به حضور کودک در فضای شهری کمک مینماید. لذا توجه به ادراک و رفتار مسیریابی آنان جایگاه قابلتوجهی در طراحی و برنامه ریزی شهری دارد. کودکان با توجه به اطلاعات دریافتی از محیط مسیریابی مینمایند و نشانهها ازجمله ابزارهای راهنما در مسیریابی کودکان در فضای شهری است. هدف از ارائه این پژوهش، بررسی نقش نشانهها در رفتار مسیریابی کودکان 14-10 با تأکید بر هوش هیجانی در محله سجاد است. روش مورداستفاده در پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ماهیت پیمایشی است، در این راستا بهمنظور گردآوری دادهها از مشاهدات میدانی، پرسشنامه و بازدید از سایت استفادهشده است. حجم جامعه آماری 1310 نفر است که با روش نمونهگیری تصادفی و استفاده از فرمول کوکران در محدوده 297 نفر محاسبهشده است. تحلیل دادهها و ارزیابی تأثیر نشانه در فرآیند مسیریابی با تأکید بر هوش هیجانی با استفاده از تحلیلهای آماری شامل تحلیل واریانس یکسویه (آنوا)، آزمون تی وابسته و آزمون کولموگروف اسمیرنوف متغیرها تحلیل گردیده است. نتایج پژوهش حکایت از آن دارد که کودکان 12-10سال در فرآیند مسیریابی به اندازه و فرم ابنیه توجه می نمایند و کودکان14-12سال به ویژگی های تضاد، برجستگی و منحصر به فردی ابنیه نیز توجه می نمایند. همچنین کودکانی که هوش هیجانی بالاتری نسبت به سایر کودکان دیگر دارند، در فرآیند مسیریابی تمرکز قابلتوجهی به نشانهها دارند. کودکانی که سن کمتری دارند هوش هیجانی نسبتاً ضعیفی نسبت به کودکان بزرگتر از خود دارند و کمتر در مسیریابی از ویژگی های ظاهری نشانهها استفاده میکنند.