اثربخشی برنامه روانی آموزشی گام دوم بر ارتقای شایستگیهای هیجانی اجتماعی دانشآموزان دوره ابتدایی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی ،دانشگاه پیام نور ، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
5 گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.30473/etl.2022.64259.3822چکیده
این پژوهش با هدف آزمون اثربخشی برنامه آموزش گام دوم بر افزایش کفایت هیجانی اجتماعی دانشآموزان ابتدایی انجام شد. در این پژوهش شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه گواه و همراه با پیگیری، 48 دانشآموز پسر پایه ششم ابتدایی در دو گروه آزمایش (25 دانشآموز) و گواه (23 دانشآموز)، قبل و بعد از آموزش به سیاهة بیانگری خشم حالت/ صفت نسخه کودک و نوجوان (باریو، آلوجا و اسپیلبرگر، 2004)، سیاهة سازگاری دانشآموزان (سینها و سینگ، 1993) و مقیاس هوش هیجانی بار آن (بار آن، 2004) پاسخ دادند. برنامه گام دوم طی 6 هفته و هر هفته دو ساعت، به صورت گروهی و از طریق سامانه شاد اجرا شد. نتایج روش آماری تحلیل واریانس آمیخته ساده نشان داد که اثر اصلی عامل درونگروهی و بینگروهی و اثر تعاملی عوامل درون برونگروهی بر افزایش همدلی، مسئولیتپذیری اجتماعی، کنترل تکانه و کنترل خشم از نظر اماری معنادار و اثر اصلی و کنش متقابل عوامل بر سازگاری تحصیلی از نظر آماری غیرمعنادار بود. نتایج این پژوهش نشان داد که برنامة آموزشی گام دوم به مثابة یک مداخله روانی آموزشی با تأثیرپذیری از منطق مفهومی مدل پردازشگری شناختی اطلاعات اجتماعی و نظریة یادگیری اجتماعی، موافق با دیگر نسخههای زبانی آن، در تعمیق خزانة مهارتی و سرمایة روانی دانشآموزان ابتدایی از نقش تعیینکنندهای برخوردار بود.
