بررسی و مقایسه‌ی تأثیر پلیمر‌های محلول در آب و نانوذرات بر خصوصیات فیزیکی، مکانیکی و تورم‌پذیری خاک رس

نویسندگان

1 دانشگاه تبریز

2 تبریز- دانشگاه تبریز

3 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22060/ceej.2019.16472.6242
چکیده

بدون تردید یکی ازمقدماتی‌ترین ومهم‌ترین اصول در اجرای طرح‌های عمرانی،داشتن زمینی مقاوم برایاحداث بناست و لازمه‌ی آن وجود خاکی مناسب، با ویژگی‌های ژئوتکنیکی مطلوب در محل است. در سال‌های اخیر، تحقیقات گسترده‌ای در خصوص استفاده از مواد شیمیایی نوین از جمله پلیمر‌های شیمیایی و نانوذرات به منظور اصلاح خاک‌های ریزدانه صورت‌گرفته است. استفاده ازپلیمر‌های آلی در سالیان اخیراهمیت فراوانی یافته است واین پلیمر‌ها توانایی خودرا برای آنکه به عنوان ماده‌ی افزودنی جهت تثبیت خاک استفاده شوند، نشان داده‌اند. از سوی دیگردر سال‌هایاخیرگام‌های بزرگی در زمینه فناوری نانوبرداشته شده است و پیشرفت‌های فراوانی مبتنی برفناوری نانودر مهندسی ژئوتکنیک اتفاق افتاده است. در این مقاله از دو ماده نانوسیلیکا و پلی‌الکترولیت کاتیونی برای بهسازی و تثبیت خاک استفاده شده است، این مواد با درصد‌های مختلف به خاک اضافه شده و تأثیرآن‌ها برمشخصات خاک در زمان‌های عمل‌آوری 3 ،7 ،14 و 28 روزه موردبررسی قرار گرفته است. با افزایش هردو ماده به خاک درصد رطوبت بهینه، حد روانی، مقاومت فشاری محدود نشده و پتانسیل حفظ رطوبت خاک افزایش یافته و وزن مخصوص خشک حداکثر و درصد تورم آزاد نمونه‌های خاک کاهش نشان داده است، از سویی با توجه به تغییرات ناچیز حد خمیری، شاهد افزایش شاخص خمیری خاک نیزهستیم.