تبیین متنبودگی سکونتگاههای مسالهدار شهری (مطالعه موردی : محله اسلام آباد شهر زنجان)
نویسندگان
1 دانشگاه زنجان
2 دانشگاه زنجان
3 دانشگاه زنجان
doi
10.22067/jgusd.2021.71425.1070چکیده
نگاه فرکلاف به متن، آشکارسازی گفتمانهای مستتر و آگاهی زبانی انتقادی به مصرف کنندگان متون است. در این میان سکونتگاههای مسألهدار به عنوان جزئی ازمتن شهر و بازتاب نظریههای اجتماعی، نیازمند بررسی معیارهای متنبودگی آموزههای زبان شناختی هستند. بر این اساس این مقاله نشان خواهد داد که مؤلفههای متنبودگی در سکونتگاههای مسألهدار چگونه بوده و این سکونتگاهها متاثر از چه گفتمانهایی هستند. در این پژوهش با توجه به اهداف و تناسب نیاز از سطح تبیین استفاده شده است. متن سکونتگاههای مسألهدار با توجه به ویژگیهای متنبودگی بررسی شده، سپس تعلق گفتمانی این سکونتگاهها به فرایندهای اجتماعی و نهادی ارائه شده است. جهت بررسی تأثیر شاخصهای متنبودگی از مدل DPSIR و آزمون تحلیل مسیر استفاده شد. یافتهها نشان داد تقابل ساختارهای زبانی سکونتگاههای مسألهدار در متن شهر با مفاهیم متفاوتی معنا شده که آمال و خواستههای ساکنان را به نمایش میگذارد و شاخصهای انسجام و پیوستگی بیشترین تأثیر را در متن بودگی سکونتگاههای مسألهدار دارند. همچنین در فرایند تعلق گفتمانی، منازعه میان قدرت نرمال نهادهای موجود و گروههای فاقد قدرت است. مدیریت محلی به عنوان بخش مغلوب و اهرم موثر، تحت تأثیرحقایق پنهان بواسطه ناآگاهی، عدم تناسب درآمد و هزینههای مسکن وساخت وساز غیرقانونی، نقش قابلتوجهی در این سکونتگاهها داشتهاند. میتوان گفت که این سکونتگاهها سوغات همیشگی شهرها هستند اما تسلط گفتمانهای مبتنی بر سرمایهداری، خطرات مهم و ناملایمات زندگی برای قشر عظیمی از این ساکنان و تضمین امنیت معیشت آنها را درنظر نمیگیرند.