توانمندسازی سکونتگاههای غیررسمی بندرعباس با رویکرد نوزایی شهری (نمونه موردی: محله پشت شهر)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه میبد، میبد، ایران
2 کارشناسی ارشد شهرسازی- برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد، یزد، ایران
doi
10.22067/jgusd.2022.71482.1073چکیده
رویکرد نوزایی شهری بهعنوان رهیافتی متأخر در مرمت شهری، بر مجموعهای از فرایندهای تغییر و انطباق دلالت دارد، از همین رو میتواند بهعنوان رویکردی مناسب بهمنظور احیاء بافتهای فرسوده شهرهای ایران تلقی شود. در این رهیافت بیش از سایر رویکردهای مداخله بر مشارکت بین ساکنین و مراجع محلی در چارچوب مدیریت یکپارچه تأکید میشود. هدف پژوهش حاضر ارائه راهبردهایی جهت توانمندسازی سکونتگاههای غیررسمی با رویکرد نوزایی شهری است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی با ماهیت کاربردی بوده که برای جمعآوری اطلاعات از مصاحبه و پرسشنامه محقق ساخته و بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها از مدل استراتژیک SOAR و QSPM استفادهشده است. جامعه آماری تحقیق شامل ساکنین محله پشت شهر و مسئولان مرتبط با امور بافت فرسوده و حاشیهای میباشند. بر اساس نتایج بدست آمده، محله پشت شهر علیرغم مشکلات و تنگناهای موجود، از نقاط قوت و فرصت زیادی برخوردار است که با اقدامات مناسب و بهره گیری از رویکرد نوزایی شهری، این محله میتواند به یک محله سرزنده و فعال و مناسب برای گردشگری تبدیل گردد. برآورد نظرسنجی ضرایب جذابیت از کارشناسان و استفاده از مدل QSPM در جهت اولویتبندی راهبردها نشان از آن دارد که راهبرد توسعه عرصههای همگانی با ایجاد کاربریهای مناسب و سازگار در محله بهمنظور دستیابی به مکانی سرزنده، پویا، پرتحرک و فعال با نمره جذابیت 613/2 بهعنوان تأثیرگذارترین راهبرد مطرح میباشد. استراتژی ارتقاء مشوقها، رفع موانع قانونی و تسهیلات به مالکین و ساکنین در جهت بهسازی و نوسازی کالبدی کاربریها خصوصاً کاربریهای مسکونی و خدماتی با نمره جذابیت 708/1 و ارتقاء کیفیت زندگی در محله از طریق تزریق امکانات زیستی و خدمات موردنیاز زندگی ساکنان و توسعه فضاهای سبز و پارکها با نمره جذابیت 643/1 در اولویتهای بعدی قرار گرفتهاند.