بررسی نقش دفاتر تسهیلگری و توسعه محلی در توانمندسازی محدودههای هدف توسعه (نمونه مطالعاتی: محله ناصرخسرو اصفهان)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه علم و صنعت ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران
doi
10.22067/jgusd.2022.73750.1141چکیده
تأسیس دفاتر تسهیلگری و توسعه محلی اقدامی است که در سالهای اخیر از سوی دولت در راستای توانمندسازی و توسعه محلات حاشیهنشین و کمبرخوردار، در دستور کار قرار گرفته است. لذا هدف از این پژوهش بررسی میزان موفقیت و تأثیر اقدامات دفاتر تسهیلگری بر میزان توانمندسازی ساکنان محدودههای هدف توسعه میباشد. روش پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی و به لحاظ ماهیت کاربردی است و برای دستیابی به دادههای تکمیلی از پرسشنامه استفاده شده است. بدین منظور محله ناصرخسرو که جز محلات حاشیهنشین شهر اصفهان میباشد و دفتر تسهیلگری و توسعه محلی در سال 1398 در جهت توانمندسازی ساکنان در آن تاسیس شد، به عنوان نمونه مطالعاتی مورد بررسی قرار گرفته است. جامعه آماری این پژوهش نیز مطابق با فرمول کوکران و ضریب خطای 5 درصد، 375 نفر برآورد شد و به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات، تحلیل رگرسیون خطی و مدل معادله ساختاری مورد استفاده قرار گرفته است. یافتههای پژوهش حاکی از ارتباط معنادار میان اقدامات دفتر تسهیلگری با توانمندسازی ساکنان محله ناصرخسرو در ابعاد روانشناختی، اجتماعی و سیاسی- مدنی میباشد و دفتر تسهیلگری بیشترین تأثیرگذاری را بر بعد اجتماعی با 5/40 درصد و کمترین تأثیرگذاری را بر بعد سیاسی- مدنی توانمندسازی با حدود 3/2 درصد داشته است. به طور کلی با مد نظر قرار دادن فرآیند میان مدت و گاها بلند مدت توانمندسازی و همچنین نوپا بودن دفاتر تسهیلگری، به نظر میرسد این دفاتر میتوانند گامی موثر در توسعه و توانمندسازی ساکنان محلات حاشیهنشین و کمبرخوردار بردارند.