ارائه مدل بهینهسازی تردد با رویکرد کاهش آلودگی هوا (مطالعهی موردی پل صدر تهران)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، مهندسی محیطزیست (آلودگی هوا)، دانشکده محیطزیست، پردیس دانشکدههای فنی، دانشگاه تهران
2 استادیار، برنامهریزی حمل و نقل، دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
3 استادیار، مهندسی محیطزیست (آلودگی هوا)، دانشکده محیطزیست، پردیس دانشکدههای فنی، دانشگاه تهران
4 دانشیار، مهندسی محیطزیست (آلودگی هوا)، دانشکده محیطزیست، پردیس دانشکدههای فنی، دانشگاه تهران
doi
10.22060/ceej.2019.15958.6094چکیده
دستیابی به کمترین میزان انتشار آلایندههای شهری مستلزم مدیریت صحیح منابع آلاینده با هدف نزدیک شدن به سیستم بهینهی جریان ترافیک میباشد. مدیریت تردد از شیبراههها از طریق کنترل هوشمند جریان ورودی از جمله اقدامات تاثیرگذار مدیریت تقاضای حمل و نقل در پایداری جریان اصلی بزرگراه است. در این پژوهش سعی شدهاست تا با مدلسازی جریان ترافیک ورودی به بزرگراه صدر شرایط پایدار و در نتیجه آلایندگی کمتر مورد بررسی قرار گیرد. مدلسازی حجم بهینهی تردد از شیبراهههای ورودی با حفظ سطح سرویس مطلوب با استفاده از مدل برنامهریزی ریاضی خطی و روش سیمپلکس انجام یافتهاست. سپس مدلسازی انتشار آلایندهها ناشی از تردد حجم بهینه با نرم افزار IVE انجام شدهاست. نتایج حاصل از مدلسازی انتشار آلایندهها به دلیل پایداری جریان ترافیک، نمایانگر کمترین میزان انتشار است. نتایج این پژوهش نشان میدهد تغییر برنامه زمانبندی صحیح برای اعمال محدودیتهای دسترسی و برنامه انسداد متداول در شیبراههها در مسیر شرق به غرب منجر به حفظ پایداری ترافیک، تردد در سطح سرویس مطلوب و کاهش انتشار آلایندهی کربنمونواکسید و اکسیدهای نیتروژن به ترتیب به میزان 54 و 25 درصد خواهد شد . همچنین در مسیر غرب به شرق پل صدر اعمال سیکل مناسب پایش شیب راهه در شیبراههی ورودی مدرس باعث پایداری ترافیک در عرشهی اصلی پل و کاهش میزان انتشار آلایندهی کربنمونواکسید و اکسیدهای نیتروژن به ترتیب به میزان 42 و41درصد خواهد شد.
