اولویتبندی مؤلفههای رفتار شهروند سازمانی در نظام برنامهریزی شهری (نمونه موردی: شهر مشهد)
نویسندگان
1 آزاد اسلامی واحد مشهد
2 آزاد اسلامی واحد مشهد
3 آزاد اسلامی واحد مشهد
4 آزاد اسلامی واحد مشهد
doi
10.22067/jgusd.2021.67084.0چکیده
امروزه شهرها همچون سازمان بزرگ و پیچیدهای میباشند، که شهروندان به عنوان عنصر اصلی این مجموعه به حساب میآیند. رفتار شهروند سازمانی به عنوان رفتارهای فرانقشی، باعث بهبود مؤثر وظایف و نقشهای سازمان میشوند. لذا با توجه به اهمیت شهرها به لحاظ تأثیرپذیری برنامهریزیهای شهری از رفتار شهروند سازمانی، ضرورت شناسایی مؤلفههای رفتار شهروند سازمانی در شهرها وجود دارد. لذا هدف پژوهش حاضر شناسایی و اولویتبندی مؤلفههای رفتار شهروند سازمانی می باشد، که از نظر ماهیت و روش توصیفی و از نظر هدف، کاربردی است. جمع آوری دادهها از مطالعات کتابخانهای و تهیه 384 پرسشنامه انجام شده است. روایی پرسشنامه با نظر چند تن از صاحبنظران در این زمینه، پایایی پرسشنامه براساس آلفای کرونباخ، تجزیه و تحلیل دادهها از روش تحلیل عاملی تأییدی و اولویتبندی از آزمون فریدمن بهره گرفته شده است. طبق یافتهها، در میان متغیرهای اصلی، همبستگی و رابطه معناداری وجود دارد و در میان متغیرهای اصلی انگیزه، پاسخ، محرک، تقویت و نگرش، متغیر انگیزه و پاسخ دارای اولویت بالاتری در میان متغیرهای دیگر میباشد، لذا نتایج حاکی از آن است، در اولویتبندی مؤلفههای رفتاری شهروند سازمانی در نظام برنامهریزی شهری، مدیران و برنامهریزان شهری باید انگیزه شهروندان در شهر مشهد را در برنامهریزیهای شهری مد نظر داشته باشند، چون بر پاسخدهی شهروندان که به شکل میزان تعهد و رضایت شهروندی از شهر بروز میدهد، تأثیرگذار است.