واکاوی کیفی توانمندسازی زنان در کنترل آسیب‌های اجتماعی

نویسندگان

1 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آیت‌الله بروجردی(ره)، بروجرد، ایران

2 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 دانشجوی دکتری گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران

doi
10.22095/jwss.2022.300160.2767
چکیده

تحقیق حاضر با هدف مطالعه نقش توانمندسازی زنان در کنترل آسیب­های اجتماعی و ارائه الگوی کارآمد بومی انجام‌شده است . بدین‌جهت با اتخاذ رویکرد کیفی و  با روش نظریه­ی زمینه­ای با 30 نفر از زنان شهرستان بروجرد از طریق نمونه­گیری هدفمند و با حداکثر تنوع ، مصاحبه‌های عمیق و ساختاریافته انجام‌شده است .یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد «توانمندسازی پایدار زنان» تحت تأثیر شرایط علّی (شامل همه ابعاد توانمندی)، شرایط زمینه­ای (با متغیرهای زمینه­ای فردی، متغیرهای زمینه­ای خانواده­ی پدری، پایگاه اقتصادی-اجتماعی و معلولیت جسمی) و شرایط مداخله­گر (با زیرمجموعه‌های ویژگی­های روان­شناختی فرد، حمایت نهاد خانواده، تعامل با الگوی توانمند، ساختارها و فعل‌وانفعالات آن‌ها، سیاست­گذاری چندبعدی، بلندمدت، پژوهش­محور و عدالت­گرایانه در حوزه­ی زنان و وحدت سازمان­های مسئول) می­باشد و زنان در زمینه آسیب­های اجتماعی راهبرد کنترل وضعیت را اتخاذ کرده‌اند که پیامدهایی نظیر کنترل در سه سطح شامل :سطح کلان (پژوهش و نظریه­سازی، طراحی و قانون سازی)،سطح میانی (آموزش و فرهنگ­سازی، اجرا و عملیاتی سازی، ارزیابی و اصطلاح‌سازی) و سطح خرد (خود-دیگر مراقبتی و ایمن­سازی و خود توانمندی و دیگر-توانمندسازی) را در پی داشته است.