واکاوی کیفی توانمندسازی زنان در کنترل آسیبهای اجتماعی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آیتالله بروجردی(ره)، بروجرد، ایران
2 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
doi
10.22095/jwss.2022.300160.2767چکیده
تحقیق حاضر با هدف مطالعه نقش توانمندسازی زنان در کنترل آسیبهای اجتماعی و ارائه الگوی کارآمد بومی انجامشده است . بدینجهت با اتخاذ رویکرد کیفی و با روش نظریهی زمینهای با 30 نفر از زنان شهرستان بروجرد از طریق نمونهگیری هدفمند و با حداکثر تنوع ، مصاحبههای عمیق و ساختاریافته انجامشده است .یافتههای تحقیق نشان میدهد «توانمندسازی پایدار زنان» تحت تأثیر شرایط علّی (شامل همه ابعاد توانمندی)، شرایط زمینهای (با متغیرهای زمینهای فردی، متغیرهای زمینهای خانوادهی پدری، پایگاه اقتصادی-اجتماعی و معلولیت جسمی) و شرایط مداخلهگر (با زیرمجموعههای ویژگیهای روانشناختی فرد، حمایت نهاد خانواده، تعامل با الگوی توانمند، ساختارها و فعلوانفعالات آنها، سیاستگذاری چندبعدی، بلندمدت، پژوهشمحور و عدالتگرایانه در حوزهی زنان و وحدت سازمانهای مسئول) میباشد و زنان در زمینه آسیبهای اجتماعی راهبرد کنترل وضعیت را اتخاذ کردهاند که پیامدهایی نظیر کنترل در سه سطح شامل :سطح کلان (پژوهش و نظریهسازی، طراحی و قانون سازی)،سطح میانی (آموزش و فرهنگسازی، اجرا و عملیاتی سازی، ارزیابی و اصطلاحسازی) و سطح خرد (خود-دیگر مراقبتی و ایمنسازی و خود توانمندی و دیگر-توانمندسازی) را در پی داشته است.