شناسایی شاخصهای مؤثر در زیست پذیری مناطق شهری (مطالعه موردی مناطق 1، 5 و 8 شهرداری اصفهان)
نویسندگان
1 آزاد واحد نجف آباد
2 دانشگاه آزاد واحد نجف آباد
doi
10.22067/jgusd.2021.47296.0چکیده
زیستپذیری شهری یکی از مهمترین و نوینترین مباحث در تئوریهای جدید شهرسازی و برنامهریزی است که باهدف پیشبرد شهر بهسوی مطلوبیت هرچه بیشتر مطرحشده است. هدف این پژوهش کاربرد تحلیل عاملی در شناسایی شاخصهای مؤثر در زیست پذیری محلات شهری است. ابتدا زیست پذیری از دیدگاه نظری و سپس ویژگیهای مناطق شهر اصفهان موردسنجش و بررسی قرارگرفتهاند. رویکرد حاکم بر پژوهش حاضر بر اساس هدف کاربردی و بر مبنای ماهیت توصیفی- تحلیلی است. برای شناسایی شاخصهای مؤثر در زیست پذیری از تکنیک طیف لیکرت 5 درجهای استفاده گردید. یافتهها نشاندهندهی این است که بین مناطق شهری اصفهان ازنظر زیست پذیری تفاوت وجود دارد. با توجه به سطحبندی انجامگرفته، محلات جلفا و رزمندگان دارای بیشترین سطح زیستپذیری هستند که علت قرارگیری این محلات در یک طبقه مشابهتهای فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی آنهاست زیرا ساکنان این دو محله بهطور نسبی از کیفیت سیستم حملونقل، هویت اجتماعی، برخورداری از امکانات و رضایتمندی از محل سکونت خود راضی بودهاند. محلهی درب کوشک با توجه به قرارگیری در مرکز شهر و مواجهه با مسائل اقتصادی و فرهنگی و کالبدی دارای سطح زیستپذیری متوسط است بیشترین نارضایتی در این محله مربوط به عدم کیفیت سیستم حملونقل بوده است. محلات سیچان، عباسآباد و خانه اصفهان در پایینترین سطح زیست پذیری جای گرفتهاند و اولین اولویت توجه را به خود اختصاص دادهاند. با توجه به اینکه شرایط زیست پذیری در مناطق مختلف متفاوت است، درنهایت هدف این پژوهش دستیابی به شاخصهای مؤثر در زیست پذیری مناطق شهری و شناسایی وضعیت محلات و عوامل مؤثر بر آن است.
