بررسی اثر مقاومت، زمان و مقدار فشار آب و جهت بتنریزی بر نفوذپذیری بتن
نویسندگان
1 دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22060/ceej.2019.16237.6166چکیده
به دلیل نفوذ عوامل مخرب به داخل بتن و کاهش پایایی آن، اطالع از میزان نفوذپذیری بتن بسیار مهم می باشد. در آییننامهها، نفوذپذیری بر اساس فشار و زمان مشخصی انجام میشود. درصورتیکه مقدار فشار و مدت اعمال آن از عوامل مهم نفوذپذیری میباشند. لذا، اثر مقدار فشار، مدت اعمال آن و جهت بتنریزی بر نفوذپذیری نمونههای مکعبی بتنی ساخته شده با استفاده از سنگدانههای خشک و نسبتهای آب به سیمان پرتلند نوع 2 برابر با0/4 ،0/5 و 0/6 در سنین 7 ،28 و 91 روز با استفاده از روش “محفظه استوانهای” بررسی شده است. همچنین روش “پیچش” برای تعیین مقاومت نمونهها بکاررفته است. نتایج بدست آمده نشان میدهند رابطه خطی بین تنش برشی حاصل از پیچش و مقاومت فشاری وجود داشته و نفوذپذیری در جهت بتن ریزی کمتر از جهت عمود بر آن بوده و مقدار توان به دست آمده در تقریب ً ثابت رابطه بین حجم و عمق نفوذ با مقدار فشار، صرفنظر از نسبت آب به سیمان، در یک سن و جهت مشخص تقریبا است. این موضوع در تقریب رابطه بین حجم و عمق نفوذ با مدت اعمال فشار با استفاده از تابع توانی مشاهده نگردید. رابطه معکوسی بین مقاومت فشاری و نفوذپذیری نمونهها نیز مشاهده گردید. همچنین رابطه بین عمق و حجم نفوذ با استفاده از تابع خطی با دقت بسیار بالایی تقریب زده شد. اعداد رینولدز محاسبه شده نیز نشاندهنده جریان لایهای نفوذ آب در نمونههای بتنی است.