تحلیلی بر برنامه ریزی توسعه پایدار بخش مرکزی کلانشهر تهران با محوریت حمل ونقل شهری (منطقه 12 شهرداری تهران
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی
2 فردوسی
3 تهران
4 فردوسی
doi
10.22067/jgusd.2022.47952.0چکیده
در طی سالیان گذشته و با افزایش مشکلات مرتبط با حملونقل در شهر تهران، توجه به رویکرد «توسعهیحملونقلمحور»، در کانون توجه برنامهریزان شهری این کلانشهر قرار گرفته است. بدینمنظور، این تحقیق با هدف بررسی میزان اهمیت مقولهی «حملونقل» در راستای محوریت قراردادن آن در روند توسعه کالبدی منطقه 12 و همچنین بررسی اصول توسعهپایدار منطقه موردمطالعه با محوریت حملونقلشهری، به انجام رسید. جهت دستیابی به اهداف این تحقیق از روش پیمایشی و رویکرد آیندهپژوهی استفاده گردید. در اینراستا، اقدام به مطالعهی کتابخانهای و پرسشگری از مدیران و صاحبنظران منطقهی مورد مطالعه به تعداد 30 نفر، شد. پرسشنامهها در قالب «جدول اثرات متقابل» طرح گردیده و با نرمافزار میکمک تحلیل شدهاند. نتایج بخش اول تحقیق نشان داد که مسائل مرتبط با حملونقل دارای میزان تأثیرگذاری بالاتری نسبت به سایر چالشهای کالبدی منطقه موردمطالعه بوده و منطقی است تا توسعهی آتی منطقه را با محوریت حملونقل پیگیری نمود. نتایج بخش دوم تحقیق در زمینهی اصول «توسعهی مبتنی بر حملونقل» در منطقهی مورد مطالعه نیز منجر به شناخت 12 نیروی اصلی تأثیرگذار گردیده که تعدادی از آنها همچون توجه به «تراکم» و یا «تنوع» با اصول مطروحه در توسعهی حملونقلمحور تفاوت اساسی دارند.