ارزیابی نقش میانجی هویت در مفهوم زیست پذیری با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری (مطالعه موردی: بخش مرکزی شهر بجنورد)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا ،دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه کوثر بجنورد
2 مربی گروه صنایع ، دانشکده فنی و مهندسی ، دانشگاه کوثر بجنورد
3 دانشجوی کارشناسی گروه صنایع دانشگاه کوثر بجنورد
doi
10.22067/jgusd.2021.69923.1034چکیده
شهر زیستپذیر از مفاهیم نوین و مؤثر در نظامهای کنونی شهری است که به واسطه نقش مهم و اساسی که در تحول اندیشهها و آرمانهای جامعه معاصر دارد، جایگاهی بایسته پیدا کرده است. نظر به اهمیت ارتقاء و بهبود شرایط زیست در بخش مرکزی شهرها از یک سو و تاکید بر مباحث کیفی به جای توجه صرف به کمیت، هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجیگرانه هویت در ارتباط بین زیستپذیری بخش مرکزی شهر بجنورد با برخی شاخصهای منتخب و کلیدی این مفهوم است. برای دستیابی به این هدف، مبانی نظری تحقیق با استفاده از مطالعه کتابخانهای و اطلاعات مورد نیاز برای تحلیل با استفاده از ابزار پرسشنامه از 384 نفر از ساکنان بخش مرکزی شهر جمعآوری شد. به فراخور نیاز تحقیق از نرمافزارهای SPSS و Smart PLSبرای آمادهسازی و پردازش دادهها استفاده شده است. یافتههای پژوهش بیانکننده معنادار بودن نقش مهم و اثرگذار متغیر هویت و حس تعلق به مکان به عنوان میانجی بر سایر شاخصهای مورد مطالعه این پژوهش؛ یعنی مشارکت اجتماعی، امنیت و آموزش در میزان زیستپذیری بخش مرکزی شهر بجنورد است. بنابراین، متغیر هویت و حس تعلق به مکان نه تنها عوامل مؤثر در زیستپذیری یک مکان هستند، بلکه در میزان تاثیرگذاری سایر عوامل و متغیرها نیز نقشی قابل توجه دارند، که این مساله بر اهمیت متغیر هویت و حس تعلق به مکان در مطالعات زیستپذیری میافزاید. لذا توجه ویژه به این مفاهیم نقشی اساسی در بهبود زیست پذیری شهری خواهد داشت.