ارزیابی نقش میانجی هویت در مفهوم زیست پذیری با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری (مطالعه موردی: بخش مرکزی شهر بجنورد)

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا ،دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه کوثر بجنورد

2 مربی گروه صنایع ، دانشکده فنی و مهندسی ، دانشگاه کوثر بجنورد

3 دانشجوی کارشناسی گروه صنایع دانشگاه کوثر بجنورد

doi
10.22067/jgusd.2021.69923.1034
چکیده

شهر زیست­پذیر از مفاهیم نوین و مؤثر در نظام‌های کنونی شهری است که به واسطه نقش مهم و اساسی که در تحول اندیشه‌ها و آرمان‌های جامعه معاصر دارد، جایگاهی بایسته پیدا کرده است. نظر به اهمیت ارتقاء و بهبود شرایط زیست در بخش مرکزی شهرها از یک سو و تاکید بر مباحث کیفی به جای توجه صرف به کمیت، هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی­گرانه هویت در ارتباط بین زیست‌پذیری بخش مرکزی شهر بجنورد با برخی شاخص‌های منتخب و کلیدی این مفهوم است. برای دستیابی به این هدف، مبانی نظری تحقیق با استفاده از مطالعه کتابخانه‌ای و اطلاعات مورد نیاز برای تحلیل با استفاده از ابزار پرسشنامه از 384 نفر از ساکنان بخش مرکزی شهر جمع­آوری شد. به فراخور نیاز تحقیق از نرم‌افزارهای SPSS و  Smart PLSبرای آماده‌سازی و پردازش داده‌ها استفاده شده است. یافته‌های پژوهش بیان‌کننده معنادار بودن نقش مهم و اثرگذار متغیر هویت و حس تعلق به مکان به عنوان میانجی بر سایر شاخص‌های مورد مطالعه این پژوهش؛ یعنی مشارکت اجتماعی، امنیت و آموزش در میزان زیست‌پذیری بخش مرکزی شهر بجنورد است. بنابراین، متغیر هویت و حس تعلق به مکان نه تنها عوامل مؤثر در زیست­پذیری یک مکان هستند، بلکه در میزان تاثیرگذاری سایر عوامل و متغیرها نیز نقشی قابل توجه دارند، که این مساله بر اهمیت متغیر هویت و حس تعلق به مکان در مطالعات زیست­پذیری می­افزاید. لذا توجه ویژه به این مفاهیم نقشی اساسی در بهبود زیست­ پذیری شهری خواهد داشت.