تبیین تاثیر ارتفاع و فرم گونه های مسکونی مبتنی بر ایجاد آسایش حرارتی فضاهای باز میانی نمونۀ مورد مطالعه: مجتمعهای مسکونی شهر شیراز
نویسندگان
1 گروه معماری، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
2 گروه معماری، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
3 گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید رجایی، تهران، ایران.
doi
10.22067/jgusd.2022.72333.1101چکیده
آسایش حرارتی در محیط زیست یک عامل حیاتی است که بر سلامت و رفاه ساکنین تأثیرگزار است. آسایش حرارتی به میزان زیادی تحت تأثیر اثرات ترکیبی پارامترهای مختلف است و فرم بلوکهای شهری تأثیر قابل توجهی بر مقدار تابش و الگوهای جریان و سرعت باد میگذارند. در این پژوهش به سنجش تأثیر فرم و ارتفاع بلوکهای مسکونی بر آسایش حرارتی فضاهایی باز پرداخته است. روش تحقیق پژوهش به شیوه کمی، و از روش توصیفی و استنباطی از نوع پیمایشی، و روش نمونهگیری تصادفی و به منظور انتخاب حجم نمونه از نمونهگیری احتمالی کنترل شده استفاده شده است. چهار بلوک مسکونی با الگوهای متداول در شهر شیراز در سه حالت کوتاه مرتبه، میان مرتبه و بلند مرتبه انتخاب و شبیه سازی گردید. و به بررسی نتایج منتج از شبیهسازی به تحلیل دادهها و سنجش آنها با استفاده از نرمافزار ENVI-met در سال 1399 پرداخته شده است؛ سپس با استفاده از دادههای اقلیمی در نرم افزار RayMan، دمای معادل فیزیولوژیکی به دست آمد و در پنج نقطه مدلهای شبیهسازی شده، نسبت فرم و ارتفاع مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. سپس نتایج با توجه به نرم افزار SPSS22 آمارهها در دو سطح توصیفی و استنباطی بیان شده است، و با استفاده از آزمون فریدمن رتبهبندی نقاط بحرانی براساس فرمها بر حسب سه ارتفاع مطرح شده مشخص گردید و میزان معناداری و ارتباط بین انواع فرمهای (ترکیبی، مجموعه، خطی، محیطی) برحسب انواع ارتفاع (بلندمرتبه، میانمرتبه و کوتاهمرتبه) با استفاده از آزمون کروکسکال والیس مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها نشان داد که بین انواع فرم و ارتفاع تفاوت معناداری وجود دارد و این ارتباط در ساختمانهای میان مرتبه در فرم مجموعهای و محیطی نتیجه مطلوبتری را داشته است. نهایتا هر دو فاکتور فرم و ارتفاع ارتباط مهمی با پارامترهای موثر در آسایش حرارتی فضای باز مجتمعهای مسکونی دارند و نقش به سزایی در تعدیل دما محیط و امکان بهرهروی متفاوتی را برای ساکنین بوجود میآورند.