دو شاخص نوین برای سنجش همکاری انتشاراتی گروهها و پژوهشگران در مراکز آموزش عالی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی، ژنتیک پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استادیار، بیوتکنولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
همکاری علمی، اغلب نمایشی از کیفیت کار پژوهشگران همکار و نیز گروههای پژوهشی است. یکی از راههای افزایش تولید علم، تبادل دانش و به اشتراکگذاری آن است. چرا که عدم ارتباط علمی گروههای آموزشی دانشگاهها با یکدیگر، باعث منزوی شدن آنها و ایجاد پدیدهی «انقباض علم» میشود. شاخصهایی که تا کنون جهت اندازهگیری میزان همکاری پیشنهاد شدهاند، میزان همکاری را در زمینهی هدف اصلی پژوهشی گروه محل تحقیق پژوهشگر، مورد ارزیابی قرار نمیدهند. با توجه به این که پژوهشگر زمانی به حداکثر موفقیت میرسد که عضوی از یک گروه پژوهشی با هدف مشخص باشد؛ و گروه نیز زمانی موفق میشود که دارای اهداف تعریف شده باشد، همکاریهایی با اهمیت تلقی میشوند که در جهت اهداف پژوهشی گروه باشند. در این مقاله، دو شاخص جدید تحت عناوین «شاخص h همکاری» و «شاخص h پژوهشگر همکار» پیشنهاد میشوند و با در نظر گرفتن مفاهیم فوق، به ارزیابی میزان همکاری در گروههای پژوهشی و پژوهشگران شاغل در این گروهها پرداخته میشود. واژههای کلیدی: مطالعات ارزیابی؛ رفتار مشارکتی؛ پرسنل پژوهشی.
