تجربۀ آموزش الکترونیکی در نظام آموزشی ایران: فراتحلیل اثربخشی آموزش الکترونیکی در مقایسه با آموزش حضوری
نویسندگان
1 گروه روان نشاسی تربیتی و تحولی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 استادیار، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشجوی دکتری روان شناسی تربیتی، گروه روان شناسی تربیتی و تحولی، دانشکده ی روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 دانشیار، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.30473/etl.2019.6051چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش الکترونیکی در نظام آموزشی ایران انجام شد. روش این پژوهش فراتحلیل است و جامعهی آماری شامل مقالات دارای مرتبهی علمی – پژوهشی منتشر شده در پایگاههای اطلاعاتی داخلی از سال ۱۳۸۹ تا سال ۱۳۹۶ میباشد. برای جمعآوری اطلاعات، پس از مرور نظام مند مطالعات انجام شده و بر اساس ملاکهای ورود و خروج تعیین شده، تعداد ۴۵ پژوهش انتخاب شد و اطلاعات این پژوهشها در چک لیست فراتحلیل جمعآوری گردید. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل حساسیت، نمودار قیفی، مدلهای ثابت و تصادفی و تحلیل ناهمگنی با استفاده از نرمافزار CMA استفاده شد. نتایج تحلیل دادهها نشان داد که آموزش الکترونیکی از اثربخشی بیشتری نسبت به آموزش حضوری برخوردار است به این صورت که پس از حذف دادههای پرت، و اندازه اثر ترکیبی 4۵ مطالعه برابر با 483/. بود که بر اساس معیار کوهن این مقدار، گویای یک اندازه اثر متوسط میباشد. همچنین نتایج نشان داد که در پژوهشهایی که آزمودنیها از نوع دانشآموز بودند، متغیر وابسته از نوع مهارتی و روش نمونهگیری، روش تصادفی بود، اثربخشی آموزش الکترونیکی بیشتر بود. بر اساس یافتههای این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که آموزش الکترونیکی میتواند جایگزین مناسبی برای آموزش حضوری باشد.