مطالعه تجربی رابطه بین انعطافپذیری سازمانی و عدالت سازمانی در محیطهای دانشگاهی: مطالعه موردی دانشگاه شیراز
نویسندگان
1 استادیار بخش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، ایران
2 استادیار بخش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه شیراز، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه شیراز، ایران
doi
چکیده
از منظر تئوریهای آموزش عالی، دانشگاه مانند سایر سازمانها، باید قادر به ارائه پاسخهای متعدد به محیط پیرامون خود باشد. این رفتار منعطف در مبانی نظری با عنوان انعطافپذیری سازمانی، مفهومسازی شده است. سازمانهای منعطف به موضوع عدالت سازمانی نیز توجه ویژهای دارند. هدف از این پژوهش، بررسی رابطه بین انعطافپذیری سازمانی و عدالت سازمانی از دیدگاه کارکنان دانشگاه شیراز بود. جامعه آماری شامل کارکنان رسمی و پیمانی دانشگاه شیراز در سال 93-92 بود که با نمونه گیری تصادفی ساده، 181 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها دو پرسشنامه عدالت سازمانی و انعطافپذیری سازمانی (محقق ساخته) بود که روایی آن به ترتیب 93/0 و 94/0محاسبه شده است. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی، همبستگی و آزمون تحلیل واریانس چند متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که: 1) بین انعطافپذیری سازمانی و ابعاد عدالت سازمانی رابطه معناداری وجود دارد.2) بین جنسیت و ادراک کارکنان از انعطاف پذیری سازمانی با ادراک آنان از عدالت سازمانی رابطه تعاملی وجود ندارد.3) بین سابقه خدمت و ادراک کارکنان از انعطاف پذیری سازمانی با ادراک آنان از عدالت سازمانی رابطه تعاملی وجود ندارد.4) بین مدرک تحصیلی و ادراک کارکنان از انعطاف پذیری سازمانی با ادراک آنان از عدالت سازمانی رابطه تعاملی وجود ندارد.