سنجش و تحلیل شاخص های زیستپذیری شهر مشهد از دیدگاه زائران و گردشگران (نمونه موردی: منطقه ثامن مشهد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
10.22067/gusd.v6i2.75541چکیده
هدف مقاله پیشرو، شناسایی و سنجش شاخصهای زیستپذیری منطقه ثامن به عنوان قلب مذهبی و اقتصادی شهر مشهد از دیدگاه گردشگران ساکن در این منطقه میباشد. لذا در این مطالعه به شناسایی و تحلیل شاخصهای زیستپذیری این منطقه پرداخته شد. جامعه آماری شامل دو گروه میباشد: الف) خبرگان شهرداری منطقه ثامن مشهد اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خراسان رضوی (25N=) جهت شناسایی شاخصهای زیستپذیری و ب) گردشگران و زائران جهت بررسی عوامل مؤثر بر زیستپذیری منطقه که با استفاده از فرمول کوکران برای جامعه نامحدود، 291 بصورت تصادفی انتخاب شدند. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از تکنیک دلفی و معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد شاخصهای نهایی مؤثر بر زیستپذیری منطقه مشتمل بر 27 شاخص میباشد که در 4 گروه: اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و زیستمحیطی دستهبندی شد. همچنین، شاخصهای اجتماعی و فرهنگی بهترتیب از بیشترین و کمترین تأثیر بر زیستپذیری منطقه برخوردار میباشند. علاوه براین، در میان زیرشاخصهای اجتماعی، امنیت عمومی (89/0)، در میان زیرشاخصهای فرهنگی، کیفیت خدمات زیارتی (84/0)، در میان زیرشاخصهای اقتصادی، محل اقامت مناسب (87/0) و در میان زیرشاخصهای زیستمحیطی، وضعیت ترافیک (98/0) از بیشترین تأثیر بر زیستپذیری منطقه برخوردار میباشند. در نهایت راهکارهایی که در ادامه به ان اشاره خواهد شد و در جهت بهبود وضعیت زیستپذیری منطقه و افزایش تعداد روزهای اقامت زائر و گردشگر ارائه شده است.