تحلیلی بر نقش پیاده راهها در سرزندگی شهری (مطالعه موردی: خیابان فردوسی شهر اصفهان)
نویسندگان
1 پیام نور شهرکرد
doi
10.22067/gusd.v6i1.73389چکیده
هدف از پژوهش حاضر تحلیلی بر نقش پیاده راهها در سرزندگی شهری در خیابان فردوسی شهر اصفهان میباشد. پژوهش حاضر ازنظر روش انجام دادن تحقیق (فنون گردآوری دادهها)، یک تحقیق توصیفی (غیرآزمایشی) است. درواقع روش مورد استفاده در این تحقیق یک روش توصیفی – تحلیلی است. جامعه آماری مورد پژوهش شامل کلیه متخصصین حوزه شهری در اصفهان به تعداد 2865 نفر میباشند. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان تعیین شده است و بر این اساس تعداد حجم نمونه معادل 256 نفر میباشند که برای تجزیهوتحلیل مناسبتر تعداد 305 نفر انتخاب شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزار spss و آزمون کولموپروف- اسمیرنف و تی تست استفاده شده است. بر مبنای آنچه مورد بررسی قرار گرفت، مشاهده گردید که افزایش و بهسازی مسیر پیاده راهها در خیابان فردوسی شهر اصفهان زمینهساز افزایش رضایت ساکنان، بهبود آرامش روحی و روانی ساکنین و بهتبع بهبود سرزندگی فضای شهری و با توجه به افزایش تردد انسان در محدوده خیابان زمینه را برای رونق کسبوکارها فراهم میآورد. بر همین مبنا پیشنهاد میگردد که مدیریت شهری با کاربست مؤلفههای پیاده مدار و بر مبنای تجارب سایر کشورهای موفق در این زمینه به تدوین سند راهبردی و عملیاتی در پیادهمدار نمودن این خیابان و بهتبع سایر خیابانهای با نقش اداری، گردشگری، تجاری و... اقدام نموده که نتایج مطلوب آن برای مردم و مسئولین در سرزندگی آنها نقش خواهد داشت.