تأثیر یک مداخله مبتنی بر نظریه چشمانداز آینده بر انگیزش پیشرفت، خودکارآمدی تحصیلی و چشمانداز زمان
نویسندگان
1 عضو هیات علمی، گروه روانشناسی تر بیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز ، ایران
2 عضو هیات علمی، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه روانشناسی تربیتی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.30473/etl.2018.5139چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی یک مداخله مبتنی بر چشمانداز آینده بر انگیزش پیشرفت، خودکارآمدی تحصیلی و چشمانداز زمان در دانشآموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر اهواز در یک طرح آزمایشی میدانی با پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل فعال اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پسر پایه دهم در شاخه نظری شهر اهواز بود که نمونه پژوهش، از بین آنها، شامل 40 دانشآموز که در متغیرهای وابسته پژوهش مشکلاتی داشتند و توسط مسئولین مدارس مختلف معرفی شده بودند، انتخاب گردید و سپس نمونهها به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. در این پژوهش، پرسشنامههای انگیزش پیشرفت هرمنس، زیر مقیاس خودکارآمدی از مجموعه مقیاسهای الگوهای یادگیری سازگار و چشمانداز زمان زیمباردو استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری و تحلیل کوواریانس یکراهه نشان داد که مداخله مبتنی بر چشمانداز زمان پیتسما و وندروین باعث افزایش انگیزش پیشرفت، خودکارآمدی تحصیلی و چشمانداز زمان آینده و کاهش چشمانداز زمان حال لذتگرایانه و حال جبرگرایانه میشود. همچنین، نتایج تحلیل دادهها نشان داد اثرات مداخله بر انگیزش پیشرفت، خودکارآمدی تحصیلی و چشمانداز زمان در طول زمان پایدار است.
