بررسی ارتباط بین یادگیری خودراهبر و میزان سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات دانشجویان گروه علوم مهندسی دورههای یادگیری الکترونیکی مورد مطالعه: موسسه آموزش عالی مهرالبرز
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، برنامهریزی آموزشی، دانشگاه تهران
2 استاد، گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشگاه تهران
3 استادیار، گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشگاه تهران
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین یادگیری خودراهبر براساس میزان سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات دانشجویان گروه علوم مهندسی دورههای یادگیری الکترونیکی موسسۀ آموزش عالی مهرالبرز انجام شده است. جامعه آماری تحقیق شامل همۀ دانشجویان، 148 نفر و حجم نمونه 108 نفر است که گزینش آنها از روش نمونهگیری تصادفی ساده استفاده شد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه یادگیری خودراهبر و سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات است که روایی آن به وسیلۀ استادان و ضریب پایایی آن بهوسیلۀ آلفای کرانباخ به میزان 84.38 تأیید شده است. برای تحلیل دادهها از آمار توصیفی و آمار استنباطی T تک نمونه، ضریب همبستگی پیرسون و ضریب رگرسیون گامبهگام استفادهشده است. نتایج مربوط به بررسی سؤالات پژوهش نشان داد که: 1. بین تمامی مؤلفههای یادگیری خودراهبر و سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات همبستگی مثبت و معناداری در سطح 05/0 وجود دارد 2. میان وضعیت یادگیری خودراهبر با ویژگیهایی نظیر جنسیت، سن، معدل و اشتغال دانشجویان تفاوت معناداری وجود ندارد 3. نتایج رگرسیون گامبهگام بیانگر این است که از بین مؤلفههای سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات، مؤلفه ترکیب کردن، بیشترین توان پیشبینی عوامل مؤلفۀ خودراهبری را دارد.