تحلیل خطر لرزه ای احتمالاتی با استفاده از الگوریتم لنگر دوم – مرتبه اول برای تهران و حومه
نویسندگان
1 دانشگاه شمال، آمل، ایران
2 استادیار گروه عمران؛ دانشگاه صنعتی شاهرود
doi
10.22060/ceej.2018.14827.5767چکیده
یکی از پرخسارتترین حوادث طبیعی، زمینلرزه است که فرآیند تصادفی آن پیشبینی و یا پیشگیری وقوع را در شرایط حاضر ناممکن کرده است. ولی امروزه کاهش خسارات زمینلرزهها با مطالعات تحلیل خطر لرزهای ممکن شده است. ایران از مناطقی است که همواره در معرض آسیب این پدیده طبیعی قرارگرفته است. اما تجربه بسیاری از کشورهای مشابه ایران که در معرض زمینلرزههای متعدد قرار دارند، ولی تلفات و خساراتی به مراتب کمتر را متحمل میشوند، نشان داده است که با مطالعات بروز زمینلرزهها و بهرهگیری از این مطالعات در احداث سازهها میتوان خسارات ناشی از زمینلرزهها را کاهش داد. تحلیل خطر لرزهای نیازمند دادههای زلزله است، که هرچه این اطلاعات بروزتر باشند، نتایج حاصل نیز با دقت بیشتری حاصل خواهند شد. از اساسیترین دادههایی که نیازمند بهروزرسانی هستند، بزرگای زمینلرزهها، محل وقوع زمینلرزهها، ژرفای کانونی و... با دقت کافی میباشد. این پارامترها در برآورد تحلیل خطر زمینلرزه احتمالاتی در مناطق مختلف نقش اساسی دارند. این تحقیق تهران را بهعنوان پایتخت و پرجمعیتترین شهر ایران بهعنوان منطقه مطالعاتی خود در نظر گرفته است. پژوهش حاضر دربرگیرنده سابقه بیش از 300 زمینلرزه در 117 سال گذشته برای تهران و اطراف آن میباشد. هدف تحقیق حاضر ارزیابی خطر لرزهای احتمالاتی جدید به وسیله الگوریتم لنگردوم-مرتبه اول با استفاده از عدم قطعیت بر روی چهار رابطه کاهندگی با وزن یکسان است. همچنین با توجه به سطوح لرزهای برای طراحی و استاندارد 2800 ایران، پژوهش حاضر بیشینه شتاب زمینلرزه را در دو سطح مورد بررسی قرار داده است. زلزله مبنای طرح 1 ،زلزلهای با احتمال فراگذشت 10 %در50 سال )دوره بازگشت 475 ساله( که در عمر مفید سازه رخ میدهد و همچنین زلزله مبنای طرح 2 ،زلزلهای با احتمال فراگذشت 2 %در50 سال )دوره بازگشت 2475 ساله( که احتمال رخدادن آن در عمر مفید سازه محتمل میباشد. نتایج این پژوهش مبین آن است که بیشینه شتاب زمینلرزه به ترتیب اعداد g0/30061 و0/55666g برای دو سطح فوق طبق الگوریتم لنگردوم-مرتبه اول است و همچنین استاندارد 2800 ایران در این زمینه محافظه کارانهتر عمل کرده است.