تعیین اولویت احیاء بافت های فرسوده شهری با استفاده از روش های تصمیم گیری چند معیاره (نمونه: محله سرشور مشهد)
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشگاه فردوسی مشهد
4 دانشگاه فردوسی مشهد
5 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/gusd.v4i1.40376چکیده
شهر مشهد به عنوان دومین شهر پرجمعیت ایران با 2245 هکتار بافت فرسوده شهری که یک سیزدهم مساحت شهر را شامل می-شود، با معضلی بزرگ برای احیا این بافت مواجه میباشد. محله سرشور مشهد که در محدوده اطراف حرم مطهر امامرضا(ع) قرار گرفته، با وسعتی حدود 61 هکتار و شامل 2166 قطعه است. هدف پژوهش، اولویتبندی قطعات محله سرشور برای احیاء میباشد تا جهتدهی مناسبی برای دستگاههای متولی، ساکنین و سرمایهگذاران وجود داشته باشد. روش تحقیق، توصیفی/ تحلیلی است و برای رسیدن به هدف، پنج شاخص قدمت، تعداد طبقات، کاربری، مصالح و دوام، انتخاب و از طریق برداشت میدانی از محدوده جمعآوری گردید. برای تعیین وزن هر یک از معیارها و زیر معیارها، تعداد 50 عدد پرسشنامه در دو مرحله از متخصصان این حوزه گردآوری و سپس این اوزان یکسان برای هر یک از معیارها و زیر معیارها به همراه اطلاعات برداشت شده، به صورت جداگانه در مدلهای تحلیل سلسله مراتبی، تحلیل شبکهای، فازی و همپوشانی وزنی در نرمافزار سیستم اطلاعات جغرافیایی وارد و اجرا شد که خروجی نهایی نقشهها به صورت قطعاتی با بیشترین تا کمترین اولویت جهت احیاء به تفکیک هر مدل و کاربری طبقهبندی گردید. نتایج حاصل از پژوهش بیانگر آن است که در محله سرشور اولویت اول احیا، قطعات با کاربری مسکونی (52 قطعه) و در مرحله بعد قطعات با کاربری تجاری/ اداری (132 قطعه) قرار دارد. همچنین مشخص گردید که مدلهای تصمیمگیری چند معیاره جهت تعیین اولویت احیا قطعات بافتهای فرسوده شهری کارایی داشته و مدل فازی در مقایسه با سایر مدلهای مورد بررسی دقت بیشتری دارد.