مطالعۀ اثرات توزیع کاربری اراضی بر سلامت شهروندان (مطالعۀ موردی: شهر بابلسر)
نویسندگان
1 دانشگاه مازندران
2 دانشگاه مازندران
3 دانشگاه مازندران
doi
10.22067/gusd.v4i1.56282چکیده
گسترش فیزیکی شهرها و تداوم بهرهگیری از اتومبیل زمینهساز بروز مشکلات زیادی در شهرها و جابهجایی شهرنشینان در دسترسی به انواع کاربریهای عمومی شده است. شمال ایران با قابلیتهای کمنظیر طبیعی کانون رشد بیامان شهری در پاسخ به رشد فزایندۀ مهاجران درون و برون استانی است؛ به طوری که حالا بیتحرکی بخشی از مشکلات در حال بروز این کانونهای کوچک شهری هم به علت پراکندهروی شهری، توسعۀ بیبرنامه، کاهش خدمات عمومی و بروز مشکلات بهداشتی جسم و روان شده است. از این رو، این تحقیق با هدف بررسی و آشنایی با اثرات توزیع و ترکیب کاربری شهری بر سلامت شهروندان در یکی از شهرهای ساحلی خزر (با کارکردی فرهنگی و گردشگری) انجام شده است. روششناسی تحقیق مبتنی بر رویکردهای توصیفی تحلیلی بوده که با بررسی ادبیات تحقیق و تنظیم پرسشنامههای مورد نظر به شیوۀ نمونهگیری خوشهای اطلاعات و دادهها گردآوری شد. حجم نمونه از روش نمونهگیری کوکران، با توجه به جمعیت و بعد خانوار در هر محلۀ شهر بابلسر تعداد 385 نمونه تعیین شد. ابتدا میزان اختلاط کاربری هر یک از محلههای شهر از طریق ضریب آنتروپی شانون محاسبه و با استفاده از شاخص پیادهروی میزان آن در هر یک از محلهها تعیین شده است. به منظور آنالیز دادههای تحقیق از روشهای آماری پارامتریک در نرمافزار SPSS استفاده شده است. نتایج نشان میدهد محلههای مرکزی شهر بهویژه در بخش شرقی رودخانه دارای دسترسی بالاتری به کاربریهای مورد مطالعه هستند. مقایسۀ سطح دسترسیها در محلههای مختلف حاکی از این است که ترکیب و توزیع کاربریها تأثیر قابل توجهی بر میزان تحرک فیزیکی شهروندان دارد. بنابراین، طراحی و برنامهریزی شهری میتواند با تنظیم مناسب انواع کاربریهای شهری تحرک بیشتر شهروندان را تشویق کند و این امر امروزه در همۀ شهرهای کوچک و برزگ کشور به ضرورتی حیاتی تبدیل شده است.
