تأثیر آموزش شناختی ارتقای امید بر خوشبینی و انگیزش پیشرفت دانشجویان دانشگاه پیام نور
نویسندگان
1 استاد، روانشناسی تربیتی، دانشگاه پیامنور
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش شناختی ارتقای امید بر خوشبینی و انگیزش پیشرفت دانشجویان دانشگاهپیامنور بود که در سال تحصیلی94-93 در شهرستان بوکان مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور از طریق نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای و از طریق اجرای پرسشنامههای خوشبینی شییر و کارور و انگیزه پیشرفت هرمانز، تعداد چهل نفر برای هر متغیر بر اساس پایینترین نمره انتخاب و به طریق واگذاری تصادفی در دو گروه بیست نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. سپس دو گروه درمانی (دانشجویان دارای انگیزش پیشرفت پایین و گروهی که نمرۀ مقیاس خوشبینی آنها پایین بود) در هشت جلسۀ شصت دقیقهای که به وسیلة دو درمانگر آموزش دیده اجرا شد، تحت آموزش شناختی ارتقای امید قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه در معرض هیچ مداخلهای قرار نگرفتند؛ پس از آن از همۀ آزمودنیهای گروه آزمایش و کنترل پسآزمون به عمل آمد. دادههای به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون کوواریانس) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس و در سطح 05/0> pبرای گروههای وابسته به منظور تعیین اثر بخشی آموزش شناختی ارتقای امید نشان داد که این کاربندی توانسته است بهعنوان مداخلهای مؤثر موجب افزایش خوشبینی و انگیزش پیشرفت دانشجویان گردد.
