میانجیگری در روابط بین‌الملل (مطالعة موردی: عمان تا پایان دورة سلطنت سلطان قابوس در سال ۲۰۲۰م)

نویسندگان

1 گروه علوم سیاسی، دانشکدة علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

doi
10.22059/jcountst.2023.357115.1024
چکیده

در این پژوهش چرایی و چگونگی نقش میانجیگری کشور کوچکی مانند عمان در غرب آسیا و حتی در سطح بین‌الملل، همچنین ابزارها و سازوکارهای این کشور در دستیابی به این اهداف بررسی شده است. چارچوب نظری این پژوهش نقش میانجیگری در روابط بین‌الملل است و بر صداقت و بی‌طرفی میانجیگر تأکید شده است، به‌ویژه بر کشورهای کوچک میانجیگری که ماهیت تهدیدکننده ندارند و مایل هستند در صحنة بین‌المللی وجهه کسب کنند. در این پژوهش، انگیزه‌های عمان برای میانجیگری در قالب زمینه‌های کسب اعتبار و شهرت، نقش بازیگر فعال، و میانجیگری به‌عنوان وظیفة اسلامی و دینی بررسی شده است. نقش رهبری سلطان قابوس و اتخاذ سیاست بی‌طرفی و سیاست خارجی عملگرای او، و رفاه و ثبات مالی دلایل عمده‌ای است که عمان توانسته است در مناقشات فلسطین و اسرائیل، ایران و عربستان و مناقشة هسته‌ای بین ایران و غرب میانجیگری کند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که عمان، به‌ویژه تا زمان رهبری سلطان بن قابوس، در سایة کسب درآمدهای نفتی، میانجیگر عمل کرده و وجهه کسب کرده است، اما به‌طور سنتی چنین نقشی را ایفا کرده و راه‌حل‌های کوتاه‌مدت داشته است.